
A ti, pequeno.
Aínda que saibas que non son moi partidaria destas festividades, que sempre digo que o amor se demostra día a día, hoxe apetéceme dedicarlle este espazo. Será que estou melancólica.
Grazas por estes 6 anos e medio que compartiche ata o de agora comigo, por todas esas ilusións que temos e por apoiarme cando o necesito. Doulle grazas a vida ou o destino porque te puxo no meu camiño, aínda que fóra a través dunha caída de bicicleta, e tamén me aleda moito sentir o que sinto por ti, amarte, en definitiva.
Grazas por darme unha pequena parte da túa vida, a túa adolescencia. Estou fachendosa de que sendo tan novo cando empezamos a sair souberamos apoiarnos tan ben e facer que un dependese do outro o necesario. Por iso cando alguén me pregunta se non perdín moito por empezar con 17 anos contigo e ti con 15 comigo eu contesto alto e claro que non. Só gañei, e gañei moitas cousas, porque o que ti e eu vivimos, a inocencia coa que comezamos, os pasos que demos paseniño, as ilusións que fomos forxando eu non as podería vivir hoxe con 23 anos ó lado de ninguén.
Grazas por compartir aquel meu último ano no instituto, por aqueles "recreos" abrazados no radiador, pola túa camisa negra a cadros que tanto me gustaba. Grazas por tirar a camiseta de "Libertad para María" só por satisfacerme. Grazas por aquel primeiro bico roubado cunha herba, por aquela carta, por apoiarme cando dedicín estudar na Universidade e irme a Irlanda. Grazas tamén por saber elixir un camiño para o noso futuro aínda que iso supuxese non contar co meu apoio incondicional nun principio, grazas polas promesas cumpridas, por facer todas as semanas 450 kilómetros para vir verme e outros tantos para regresar. Grazas por complacerme, por comprarme aquela guitarra, pola viaxe a Barcelona e por cantarme ó oído cando estaba triste e deitarte ó meu lado na cama acariciandome o pelo cando estaba enferma. E podería seguir... pero en definitiva, grazas por elixirme a min para compartir todo o que estamos a vivir contigo.
Agora xa queda menos para estar xuntos todos os días.
Quérote.

1 comentario:
Cuantos recuerdos juntos al leer este texto, gracias por dedicarme este espacio, como tu dices, siempre recordaras aquella caída estupida de bicicleta, provocada por la ignorancia de la pubertad, la famosa edad del “pavo” por llamar la atención, por querer “ ligar”, jejejeje que tonterías se hacían !!!
Recorrer aquellos pasillos, agarrado de tu mano, estar apoyados en el radiador, pasar notas por debajo de la puerta, esperar a la salida de clases con esa ilusión de vernos….
Preciosos recuerdos, de verdad !!!
Me acuerdo que la camiseta de “ Libertad para Maria” te traía por el camino de la amargura, jejejejeje, no la podías soportar.
Aquel beso marco un antes y un después, emplee mucho ingenio y astucia, para robarte aquel beso, eres lo que se suele decir una chica complicada, difícil, yo me moría por darte un beso, y tu que no había manera, menos mal que aquel juego infantil me ayudo a dar por lo menos el primero !!!
Uffffffff, aquella guitarra, cuantas horas de trabajo, y todo por amorrrrr….
Que bonito!!! Lo volvería hacer, te lo prometo.
Gracias por traer todos estos recuerdos a mi cabeza, gracias por estos 6 años tan bonitos, gracias por estar a mi lado, apoyarme y guiarme por el buen camino, jejejeje.
Este año es especial, los dos lo sabemos, y tan solo decirte, que me tendrás a tu lado para siempre.
Besos, te quiero mucho, mi niña.
J&M
9-10-2001
Publicar un comentario