Papa PP

Gañou de novo o PP en Xinzo. Merda!!! Iso foi o primeiro que dixen, e é que eu non me fío nin un pelo de Isaac Vila. Este home que leva prometendo dende fai anos: conservatorio, centro multiusos, zona verde no río, atención ós nenos/as etc etc etc e que despois non fai nin a metade das cousas. Daquela que non prometa. Iso si, el vive como un marajá... en Ourense, nun chalezazo que pa´qué. Non confío nel pero en Xinzo aínda funciona a lei do "Vai falar co alcalde...". Sinto que sexa así e sinto avergoñarme neste senso de Xinzo, de ser veciña de alí. Porque enriba están a destruír: sacar sábrago e tirar montes... ¡como se en Xinzo houbera moito! despois hai enfermidades de pulmón, asma ¡normal!, pero a xente non é consciente. Eu só pido que non enganen: na propaganda electoral do PP puña que construíran 3000 metros de beirarrúas en Morgade, e eu fun contalos: 400 metros escasos están construídos. Máis mentiras!!! e a xente apanda...

Oxalá deixe de funcionar o caciquismo tan esaxerado do municipio, esa "obrigación" máis propia do feudalismo e idade media. Oxalá traballe no Concello quen teña que traballar. Lémbrome neste instante dunha anécdota que me pasou cando fun ó Concello a pedir un certificado de empradoamento. Esta é a conversación miña cunha "funcionaria".

Eu: Bos días, veño buscar un certificado de empadroamento, ¿onde me teño que dirixir?

Funcionaria: Ah! Creo que tes que ir ó XULGADO...

Eu: Mira, estouche preguntando a que porta teño teño que ir, non a que lugar que iso xa o sei.

Funcionaria: ¿Seguro?

Eu: Si, ¿ou que vou o Xulgado por un certificado de empadroamento e veño aquí por un de defución?

Funcionaria: Espera que vou preguntar...

En fin.

Eu de momento, unha vez que o PP está aí, confío en que cumpra o prometido, e que os cartos cheguen a onde deben e non vaian parar a chalés á beira da praia, a min non me enganan! De momento eu non lle debo ningún favor, a min non me fixo nada de nada.

Dame Un Grito - Sr. Trepador

Madrid

Adoro Madrid, a pesar de ser unha cidade grande, sen mar e con moita xente. A pesar diso tamén ten a súa parte positiva.

Como ben dixen o outro día, viaxei a Madrid, viaxei para estar alí tres días. Tiña ganas, moitas ganas. Como eu me esperaba, o avión saiu cun chisco de retraso, vinte minutos, pero todo foi ben e a diferencia da viaxe a Barcelona en Decembro, desta vez non houbo turbulencias. Mágoa que non teña a imaxe máis bonito que recordo desa viaxe, a de Madrid de noite, nunca a vira de noite dende o aire con tanto detalle, e é que, como tardamos en aterrizar, paseamos, tipo turistas, polo aire da cidade dando dúas voltas. Foi marabilloso, semellaba un club náutico coas súas luces!!!

En canto cheguei, tamén desta vez e a diferencia da viaxe á cidade condal, non me racharon a maleta, fun visitar unha cousa: a nova estación de metro da T4 que viñan de inaugurar había escasas horas. E como un amable garda regalaba os pases, pois eu e Nico, meu amigo e quen me recolleu no aeroporto, fomos dar unha volta en metro, como quen pasea en barco. Sona estraño, pero quixemos estrenar o novo tren e a nova estación. Atopeime tamén con algo que xa esquecera pero que irrompeu na miña ollada de repente: os estacionamentos nos que estourou a bomba de ETA case en fin de ano. Están a construir de novo o aparcamento, mágoa que alí quedaran enterradas para sempre entre o hormigón as ilusións de dúas familias.

Os días seguintes correron a présa. Parque de atraccións, visita por Madrid (na que din cunha rúa moi, moi especial, que comentarei outro día...), tempo na Universidade Autónoma etc. e paseos en coche e a pé. Todo isto da para detallar con moito tempo, ou con moitas liñas...

Pero sempre se fan asociacións. Para min a estancia en Madrid é unha canción. A canción de Sr. Trepador, "Dame un grito". Por iso a poño aquí. Esa canción significa ledicia, tranquilidade, complicidade e cariño: todo resumido nun tempo, nunha imaxe, nun bico de amor de Jona nunha fonte de Madrid, nun paseo de amizade con Nico polo Retiro e nunhas risas de colegas nun bar de San Blas a carón da Peineta.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

En cada gesto, en cada movimiento,

búscame, te daré la vida;

una sonrisa, una china o una vida,

cuenta conmigo para disfrutar de la vida.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

Tres lunas sin dormir, no tienes ganas de reír,

el mundo se te echa encima.

¿Qué te sucede?, dímelo princesa,

deja de ahogar en alcohol tus penas.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

Dame un grito

Sr Trepador

Eu, Sotelo

Despois da reflexión sobre a amizade, recuperación de amizades, recordos amistosos e demais cuestións relacionadas con ela, agora vou falar de cuestións menos filosóficas. (Seguro que outro día me volvo por sentimental, se é o que temos os "Virgo"!!!!, e iso é bo, que caramba!). Hoxe acordeime dunha nova que lín o outro día en La Voz de Galicia. Falaba de apelidos curiosos e non ten desperdicio. A noticia é simpatiquísima aínda que eu, depois de lela síntome orgullosa de apelidarme Sotelo, de que na miña familia sexamos tamén Varela e García, e incluso Grande (aínda que este último apelido sexa menos común) pero antes que apelidarte "Polla" ou "Picha" e cousas de semellante estilo... váleme calquera cousa. Ademais atopei o seguinte referido a "Sotelo": "Linaje de origen Gallego, radicado en Lugo, Valladolid y Sevilla. También aparece en Nápoles, Italia. El apellido Sotelo es la forma castellanizada del gallego Soutelo, diminutivo de "souto", (‘soto’, ‘lugar poblado de árboles, especialmente robles y castaños’), del latín SALTUM." Agora cada vez me intereso máis por galeguizar o meu apelido. De feito quero que os meus futuros fillos sexan "Soutelo" e non "Sotelo" aínda que eu prefería quedar como estou, pero se eu quedo teñen que quedar tamén eles, ó cal non sei se estarei disposta. De momento sigo orgullosa de tan marcado apelido.

Amigos

Hoxe, aínda que feliz, estou pensativa, filosófica, reflexionando sobre cousas da vida, sobre "cousas que contar" da vida. En escasos cinco minutos voltei a ollada atrás e percorrín varias etapas da miña existencia, varias etapas xunguidas por un fío: a amizade.

Sempre me preguntei se os amigos son para toda a vida. Nun comezo cría que non, que eran efémeros, que ían como se viñan, como as pombas ou os cucos no mes de abril. Despois, entrada eu na adolescencia cheguei á conclusión de que si, de que eran para toda a vida. E hoxe en día penso unha mestura de ámbalas dúas cousas: uns son para toda a vida e outros pérdelos cando aínda non os rematache de coñecer. Quizais eles mesmos se botan a perder.

Eu tiven moitos amigos durante os anos da miña vida, algúns seguen sendo da infancia, outros non superaron a "crise" dos tres ou catro anos, pero é así. A veces vanse por onde veñen e como viñeron, silenciosos (ou ruidosos) sen que ti poidas evitalo, e neste caso é mellor deixalos ir, que busquen outro brazo en que chorar, outra boca coa que compartir sorrisos, outra orella á que contar segredos... é mellor, sobre todo cando ti non tes a culpa de nada, cando non tes a culpa dunha fuxida.

A verdade é que noutrora, se perdera un amigo, quizais me viñera abaixo, agora mesmo sigo sendo feliz, doutro xeito, pero penso que se un amigo marcha e non quere voltar é por algo e ademais sempre pode volver, retroceder e senón seguro que marcha para deixarlle sitio a outro ou outra cousa. Agora só lembro as cousas bonitas e felices que me aconteceron con eses amigos "fuxitivos", porque eses momentos hai que disfrutalos pase o tempo que pase, iso si, sen vivir deles pero hai que mantelos vivos. E a veces vólvese ó punto de partida, por iso nunca é tarde para atopar "de novo" ese vello amigo.

A soldado Idoia Rodríguez

Idoia era o nome da soldado galega morta en Herat por unha mina. Hoxe, aínda que dende Madrid, tamén leo La Voz de Galicia, e na portada da edición dixital aparece unha noticia que di: "Detido o responsable da morte de Idoia". Aledeime, aledeime por ela, estea onde estea, e polos seus pais e noivo. Aledeime e, de ser realmente a persoa responsable, aínda me aledaría máis de que quedara detido de por vida. Porque unha morte é unha morte.

Sei que morre moita xente en ataques pero a morte de Idoia, igual que a de Diego, o ourensán que morreu no helicóptero en Afganistán, tocoume moi fondo por varios motivos. Un: son persoas; dous: son novas, case da miña idade; tres: son galegos, e tócame máis cerca e catro: a miña parella ten a mesma profesión, e case a mesma idade, e sempre che preocupa máis.

De feito últimamente penso que as miñas mascotas van ter nomes moi militares, nun intento de renderlle "homenaxe" a todos os "compañeiros" de Jona falecidos en misión. O meu gato, como xa dixen noutro post, chámase YAK, polo Yakolev e agora o próximo compañeiro animal posiblemente se chame NODAR, como a parroquia de Idoia, porque hai cousas que non se poden nin deben esquecer.

Cousas de avións

Hoxe viaxo a Madrid. As 22:35 da noite, sempre que o meu avión, de baixo custo por suposto, saia puntual. E hoxe cando abrín a prensa descubrín tres noticias relacionadas con avións.

A primeira delas referíase a unha aterraxe chea de bailes que tivo lugar onte entre os aeroportos de Santiago e Coruña. Resumo: un avión de Spanair procedente de Barcelona ten que aterrar en Alvedro (A Coruña) pero tras darse catro voltas polo aeroporto, rozando a pista, decide levantar voo cara Lavacolla (Santiago) non antes de informar ós pasaxeiros de que unha nube lle impide aterrar. Ben, agora o avión aterra en Lavacolla pero non hai autobuses para "devolver" os pasaxiero ó seu destino, á Coruña, polo que de non ter bus, deciden levalos de novo en avión. ¡Un avión Santiago - A Coruña! ¡menos de 100 kilómetros!...

A segunda nova era dun voo de Clickair en Barcelona que chegou con 40 horas de retraso dende Pisa (por ter entre outras cousas unha roda pinchada o avión).

E a terceira, esta si positiva, é que hoxe inauguran a estación de metro e cercanías da T4 de Madrid, ¡e probablemente a estree!

E como hoxe é o Día da Liberdade de Expresión, eu exprésome sen remordementos.

Xa contarei que tal a viaxe a Madrid.