¡Sevillistas!

Aínda que eu son confesa do Dépor, debo dicir que este himno encántame. Por Puerta e para todos os sevillistas... (e béticos neste momento)!!!

Puerta, na lembranza

Hai noticias que chegan ata o máis fondo dunha xornalista. "Antonio Puerta morreu". Teño que confesar que nun principio pensei que sairía sen problema da parada cardiorrespiratoria pero despois perdín a esperanza e agardaba o triste final. Tiña os mesmos anos ca min: 22, tan só lle levo eu 2 meses. El non poderá cumprir os 23 o próximo novembro, nin poderá coñecer a súa pequena que nacerá nun mes. Esta noticia doeume bastante. Era un rapaz novo, cheo de vida, guapo e cunha vida deportiva moi boa por diante. Mágoa que se truncara tan rápido. A verdade é que cousas así doen. Pero hai algo que non entendo: moita xente acudiu ó funeral tan só por ver o que acontecía, por sacar fotos dos xogadores que alí se acercaban, non o entendo. Pero a vida é así. Hai cousas que non se poden predecir, ou si... non sei, quizais sexa o destino.

En fin: hoxe no fondo do meu corazón hai tamén un lazo negro por un compañeiro do ano 84 que a marxe de ser un as do deporte, era unha persoa. Descansa en paz, Antonio, e vela pola túa pequeniña que nun mes virá ó mundo.

Benvidos a bordo...

Como xa saben todos aqueles que máis me coñecen, a ilusión da miña vida era ser piloto. Desexábao de corazón, de alma, de todo, pero non puido ser por un motivo un chisco triste e desesperante do que se falo me poría a chorar e non quero (é que podería haber cumprido o meu soño se non tivera ambliopía, a cal estou intentando vencer aínda que sexa un chisquiño pequeno, por mérito persoal, meta vital -pero o problema tería solución total e doada hai anos se non fora por un óptico atontado e iso é o que me doe realmente-). O caso, que tras saber que non podía pilotar un avión, nin ser controlador aéreo (segunda opción), nin agora (terceira opción) entrar no exército do aire, decidín que a miña vida ía ir dedicada ó xornalismo. Un camiño bastante diferente (algún día contarei a miña frustración vital neste tema). Pois ben, agora acabo de saber (a través de quen ben me quere) de que existe un bar no que se pode pilotar un avión aínda que sexa un simulador. É o que eu chamo bar avión. Sei que algún día irei alí, me meterei na cabina e imaxinarei que estou nun avión de verdade, co meu uniforme e todo, e viaxarei a través do mundo e tamén a través dos meus soños que por un momento tornarán realidade virtual. E é que cando un desexa as cousas de verdade quéreas de verdade, admíraas. Proba diso é a miña cara cando vexo un avión, cando vexo o uniforme dun comandante ou falo con un (tamén contarei noutrora a miña entrevista con Javier de Campo para a Radio Galega tan emotiva... e importante para min). Adoro os avións. Como lle dixen a miña nai cando tiven que renunciar a eles hai uns anos:

- Mamá, non podo ser piloto, nin controlador aéreo, pero eu non quero morrer sen estar na cabina dun avión, sen vestir un uniforme de piloto ou sen subir a unha torre de control. Non.

Así que irei a Palma de Mallorca en canto poida. A rúa Golfo de Cádiz número 4.

Nenos de hoxe...

Hoxe estou escritora. Debe ser porque unha vez que estou co ordenador acendido non me amarga escribir. Así debe ser. E é que normalmente e ultimamente só uso este aparello no meu horario laboral. Pois ben, agora, colocando unhas cantas fotos acordeime dunha anécdota que me pasou hai pouco máis de dous anos (e acordeime non por arte de maxia, senón porque a anécdota sitúame en Salamanca, fotos que estaba a colocar...) cando camiñando pola Gran Vía de Salamanca, máis concretamente cruzando cara a Praza de España onde eu vivía, un cativo de non máis de doce anos tivo unha pequena conversa comigo na rúa:

- Vamos..., lo que te hacía yo en la cama!!!

- (Sorprendida). Tu? A mi?

- Si a ti, te comería entera.

- (Sorprendida de novo). Tu? A mi?

- Si a ti.

- (Con cara de asco). Pero si eres un muñeco...

- Y tu mi muñeca inflable...

- (Con máis cara de asco). Yo? El que?

- Ay que ver que poca iniciativa!

- (Con desesperación). No, hay que ver que guarro! Niño!

E entrei para a casa cun mosqueo do copón. Se facía días que deixara o chupete...

Ainielle

Por sorte, a veces, vexo La2 e os seus correspondentes documentais. Mágoa que non escriba aquí máis a miúdo sobre eles. Onte mesmo botaron un no programa Crónicas que me fascinou. Titulábase algo así como "A memoria de Ainielle" e ata me fixo chorar. Ainielle foi e xa non é. Foi unha aldea da montaña do Pirineo aragonés e agora tan só permanece na lembraza dos que a habitaron ou daqueles que visitan o lugar. Ignoro de onde sacaron a información porque eu, a non ser por este documental nunca sabería da existencia de Ainielle.

Pero onte revivín nunha hora, máis ou menos, os contos de meu avó, do que me lembrei tamén e lle desexei sorte alá onde agora estea. Lembrei cando me sentaba nas pernas e me contaba historias ó redor da lareira, igual que o facían os veciños de Ainielle que se reunía unidos polo calor do lume. O avó contábame historias e cantábame cancións e, a veces, cando tiña ganas e tempo, asábame no lume patacas cocidas que gustaban a cariño e as cales nunca volvín comer dende que el non está. Era o avó que desapareceu como este lugar e queda na memoria de quen o quixo moito.

A verdade é que me deu moita mágoa ver Ainielle tan abandonado a súa sorte, nun mundo fero de neve e vento nunha montaña moi próxima a Biescas onde tamén a traxedia do seu camping segue moi presente. Quizais "os mortos daquel verán" visitaran ou coñecían o lugar. Eu tamén quero coñecelo. Será un punto máis a indicar na axenda de viaxes, ou de desexos de viaxe porque hai tantos que non sei se poderei velos todos...

Escaso valor

De novo polémica en Xinzo. No problemático conservatorio do que xa falei hai uns días neste blog que están a construír enclaustrado nun "patio de luces" agora apareceron (como adoita pasar en Xinzo cada vez que se excava) restos arqueolóxico. Para Isaac Vila, o alcalde non teñen valor. É vostede arqueólogo ou que? O que interesa é tapar canto antes para construír o parking que tanta rendabilidade lle vai dar, para que pensar en Xinzo cando el, alcalde, nin sequera habita na Vila! para que!!!!!! Estas cousas fanme ferver o sangue. Xinzo podería ser a Mérida galega, e lonxe de conservala estana destruíndo. Oxalá alguén faga algo... ou tereime que por a recoller sinaturas? alguén máis se apunta?