La vida está llena de acontecimientos, de deseos, sueños, de esperanza. Es la esencia de la persona. Y compartir los pensamientos, las ideas y las reflexiones los convierte en inolvidables, igual que escribirlos. Siempre existe un porqué para hacerlo. Creo que, en el fondo, los recuerdos son la reciprocidad del ser.
La verdad es que ya estamos a finales de año. Hoy sin querer me he puesto a pensar en lo rápido que pasa el tiempo, en la fugacidad de algunos años. Este, por ejemplo. Quizás también por lo rápidisimamente rápido que tuve (o tuvimos JGG y yo en ocasiones) que tomar decisiones. Quizás también porque vi en segundos que mi vida se iba sin yo quererlo y porque, por el contrario, viví uno de los mejores momentos en un "flash" (lástima que los buenos momentos no se puedan alargar). El caso es que este ha sido un año revuelto pero a la vez creo que un año fabuloso. Por eso lo odio al mismo tiempo que lo amo. Una dualidad propia solamente de las cosas imprevistas. Voy a pedir un deseo para el 2009, o dos... No sé si cambiaré de ciudad, si aprobaré las oposiciones (poco probable), si tendré un trabajo de lo mío o me conformaré con lo que salga (lo bueno es que no soy muy avariciosa), si haré un viaje largo, si... si... si... el caso es que a mi el 9 siempre me ha traído suerte aunque no sea mi número preferido.
Puente. 3 días de descanso. Debería aprovechar para estudiar un poco las oposiciones aunque no sé lo que me encontraré cuando llegue al pueblo. Nunca tengo nada por hacer hasta que llego allí; en los primeros 5 minutos de mi estancia ya me surgen cientos de cosas que hacer, gente a la que ver y tareas que, repentinamente, cobran una urgencia de realización impresionante.
Aún así, el puente para mí se hace más largo, hasta el miércoles incluído. Martes y miércoles JGG y yo nos vamos a Cáceres. Aprovechando una obligación profesional visitaremos la ciudad. La parte negativa? que gasto los dos días que tengo al mes de faltas sin justificar para el Curso de Sonido, pero bueno... este mes es cortillo.
Levo tanto sen actualizar... en fin. Xa teño un ano máis, un habitante máis en casa e unha chea de cousas por facer (sempre teño unha chea de cousas por facer, non sei como me apaño). E coma quen di para celebrar a meu cumpreanos e aproveitando unha visita que nos fixeron á casa fomos de "parrandeo" (comunmente coñecido como juerga). Fomos a Ojo Guareña + Puentedey. Se por viaxes non é... últimamente ando dun sitio noutro (penso que no futuro o coche vai pasar factura), sempre quedan os avións pero non é momento apto para quen lle ten medo a voar (non é o meu caso pero si de quen viaxa normalmente comigo). En fin, que sexa como sexa, viaxar é o meu. Sempre dixen que era un cú inquedo. Teña 20, 24, 26 ou 35!!!Tempo para fotos tamén tivemos que coa nova cámara saen cando menos nitidísimas.
Cando morren tantas persoas xuntos sempre é difícil entendelo. A diferencia dos mortos por accidentes de tráfico que morren os mesmos en ocasións pero máis distanciados. De todos xeitos cando toda xeograficamente cerca non podemos evitar sentir mágoa. Facía séculos que non actualizaba o blog. Hai novidades, debería facer unha reseña ó día máis feliz da miña vida pero agora xa o deixo para o 26 de agosto, cando fará un mes, que daquela quizais xa ilustre tamén o día. Hoxe só digo: que descansen en paz os mortos deste avión.
Fuera luces, se sube el telón, hay silencio y empieza la función. Los protagonistas somos tu y yo. Tú sabes muy bien que no hay nadie más.
Somos dos gotas de agua en el mar se han encontrado ya al chocar han despertado al huracán que llevaban dentro.
Dos gotas de agua en el mar se han tropezado ya al chocar han despertado al huracán que llevaban dentro.
No hay actores, no hay ningún guión esta historia la hacemos entre los dos Nadie en las butacas... Sólos tú y yo Tú sabes que no hay nadie más..
Somos dos gotas de agua en el mar se han encontrado ya al chocar han despertado al huracán que llevaban dentro.
Dos gotas de agua en el mar se han tropezado ya al chocar han despertado al huracán que llevaban dentro.
Esta canción vai dedicada para alguén especial. Decidimos (en plan cachondeo nun comezo...) que o vindeiro 26 de xullo sexa unha data especial para nós porque seremos o que se chama unha "parella legal". A veces dar pasos na vida é difícil pero neste caso é froito dun desexo, de porlle un punto a un "i", de compartir unha relación, que xa vai polos 7 anos, con todos aqueles que queremos. Sei que che fai ilusión (e a min, aínda que eu sexa menos receptiva) e eu estou segura de que nunca me arrepentirei de ter dado este paso contigo, aínda que no futuro puideran cambiar as cousas; porque ti sabes (sempre cho digo) que es especial e que pase o que pase sempre o serás. Imos ter un día moi "noso", distinto ós demais sobre todo pola mestura de culturas e rituais que temos (jajaja) pero iso é o importante que sexa sui generis. A partir do 26 de xullo seremos unha parella de feito con todas as da lei, o que se di, "un matrimonio moderno". Quedan dous intensos meses para preparar xunto cos amigos/as ese día (que case lles fai máis ilusión aínda a eles!!!) e penso que é o mellor agasallo de celebración tras sete anos de amor nos que tamén tivemos que loitar nalgunhas batallas.
Non fai nin falta escribir os nomes da historia. Ti+Eu. Porque es o rapaz do meu momento.
I tried to stretch the end out. I did not want to say goodbye to you, but now I have to. I will miss you because I hate you at the same time I love you. Maybe, it is only a break. Five years are so many years...
Tienes razón, las cosas hay que enterrarlas, no esconderlas. Al esconderlas corres el riesgo de volver a descubrilas cuando menos te lo esperas y a veces hacen o te hacen daño.
La vida a veces te obliga a aprender de golpe. Pero siempre puedes renacer, porque en el fondo yo soy yo y quiero ser yo.
Existen personas en nuestras vidas que nos hacen felices por la simple casualidad de haberse cruzado en nuestro camino. Algunas recorren el camino a nuestro lado, viendo muchas lunas pasar, mas otras apenas vemos entre un paso y otro. A todas las llamamos amigos y hay muchas clases de ellos. Tal vez cada hoja de un árbol caracteriza uno de nuestros amigos.
El primero que nace del brote es nuestro amigo papá y nuestra amiga mamá, que nos muestra lo que es la vida. Después vienen los amigos hermanos, con quienes dividimos nuestro espacio para que puedan florecer como nosotros.
Mas el destino nos presenta a otros amigos, los cuales no sabíamos que irían a cruzarse en nuestro camino. A muchos de ellos los denominamos amigos del alma, de corazón. Son sinceros, son verdaderos. Saben cuando no estamos bien, saben lo que nos hace feliz. Y a veces uno de esos amigos del alma estalla en nuestro corazón y entonces es llamado un amigo enamorado. Ese da brillo a nuestros ojos, música a nuestros labios, saltos a nuestros pies. Mas también hay de aquellos amigos por un tiempo, tal vez unas vacaciones o unos días o unas horas. Ellos acostumbran a colocar muchas sonrisas en nuestro rostro, durante el tiempo que estamos cerca. Hablando de cerca, no podemos olvidar a amigos distantes, aquellos que están en la punta de las ramas y que cuando el viento sopla siempre aparecen entre una hoja y otra.
El tiempo pasa, el verano se va, el otoño se aproxima y perdemos algunas de nuestras hojas, algunas nacen en otro verano y otras permanecen por muchas estaciones. Pero lo que nos deja más felices es que las que cayeron continúan cerca, alimentando nuestra raíz con alegría. Son recuerdos de momentos maravillosos de cuando se cruzaron en nuestro camino. Te deseo, hoja de mi árbol, paz, amor, salud, suerte y prosperidad. Simplemente porque cada persona que pasa en nuestra vida es única. Siempre deja un poco de sí y se lleva un poco de nosotros. Habrá los que se llevarán mucho, pero no de los que no nos dejarán nada. Esta es la mayor responsabilidad de nuestra vida y la prueba evidente de que dos almas no se encuentran por casualidad.
- Es difícil explicártelo; la vida es el tiempo que pasa entre el momento en que naciste y el momento en que mueres.
-¿Nada más, tía?
- Nada más.
- Y, cuando yo me muero ¿ya no soy nada?
- Ya no serás nada.
- ¿Cómo cuando una planta en invierno se seca?
- Más o menos
- Pero en primavera la planta despierta y tiene flores de nuevo.
- Peque, para nosotros no es así; cuando tú mueres, mueres para siempre.
- ¿También tú mueres para siempre, tía?
- Sí; y también tú.
- Pero tía, esto no es posible.
- Si es posible.
- Pero no es justo.
- No es justo; pero ahora duérmete, por favor.
- Si, Si, me duermo, tía; pero lo que tú me dices no es cierto; cuando yo me muera, si me secaré, pero naceré de nuevo; la vida no es lo que tú me dices, tía; es otra cosa.
Hoxe por motivos de traballo tocou informarse, e coma quen di informar, sobre orquestras. Chega o verán e con el as verbeas. E así foi como hoxe me atopei por casualidade cun vello compañeiro. Coñecino hai xusto 4 anos (imposible que haxa tantos... como diría Tojeiro "que yo duermo pocas, nunca dormí más") cando cantaba en Cinema. Lémbrome que o ano 2004 foi xenial. Despois dun ano de cambios bruscos e de intentar adaptarme á nova vida en Santiago, 2004 foi un ano de relax, un ano no que paseamos vilas e aldeas da man de Cinema.
O caso, que hoxe redescubrín a Jako despois de perderlle un chisco a pista cando me fun vivir a Salamanca. Ten un grupo co que lle desexo dende aquí toda a sorte do mundo e tamén nesta nova etapa que comeza coa Orquestra Ismael. Hai veces que perdes o contacto coas persoas sen saber como nin porque xa que eu aínda teño o seu número de teléfono (claro, o de hai 4 anos que non sei se será o mesmo).
De todos xeitos hoxe recordei que aquelas noite por Santiago de marcha, aquelas outras cantando na orquestra que Berly e máis eu acompañabamos coas nosas "coreografías", incluso aquela visita a Vilaza cando Jako estaba mal da garganta buscando por todos os lados unha farmacia. A excursión ó Grove con Berly, aquela mañá sen dormir aguantando o sol de maio cos pais de Berly comendo polbo e insistindo en que non tiñamos sono ningúne, aquela Gatorade da discordia, os acordes da canción del Cid... Son lembranzas bonitas dunha época que deixou pegadas doces en min. 2004 foi un ano xenial en tódolos sentidos.
Antes tiñamos en común a data de nacemento, un 16 e o gusto por M-Clan. Agora tamén que os dous traballamos diante dun micrófono.
Sorte, moita sorte co(s) grupo(s) Jako.
PD. Mellor colocar estas fotos que as de hai 4 anos, son menos recentes.
Este sábado tivemos un debate sobre as infidelidades. ¿Que é unha infelidade? ¿Que se considera como tal? ¿Ata que punto non é unha infidelidade? As cousas son máis complexas do que pensabamos. Levounos dúas horas polo menos tal debate e non sei se chegamos a acordo ou non pero intercambiamos opinións que nunca veñen mal. O caso (non sei se importante) é que as "mulleres" existentes pensabamos dun xeito practicamente igual e os "homes" doutro. Ata fixemos un debuxo e todo para ilustrar unha infidelidade e ver onde estaba o límite e máis as posibles ramificacións que podería ter... vamos... unha tema que empezou cun simple comentario e pouco máis e dá para redactar un libro.
Pero estivo xenial. E o que me quedou claro e que as situacións da vida son a veces as que determinan unha maneira de actuar ou outra (dentro dun límite... claro está) e que o día a día tamén te obriga a cambiar a túa forma de ser, de actuar e incluso de pensar.
A canción de hoxe, daquela, é esta:
Canción que eu escoitei por primeira vez na voz de Miguel, ex baixista da orquestra cinema e co que percorremos no 2004 grandes festas.
Gracias (Marcos, Victor y Tachu) por cantarme anoche vuestra magnífica versión de esta canción. Cuando pueda pondré la vuestra, en español, con vuestras voces al unísono. Besitos, suerte y espero vernos de nuevo mañana.
Ultimamente se me ha dado por el análisis de mi ser. Casualidade. Lo que hace estar mucho tiempo en Internet y leer, en ocasiones, artículos superfluos. Pero la información es importante, ¡qué me lo digan a mí! Pues hoy toca analizar números.
Empezamos por el 16, fecha de nacimiento de servidora.
"Si tu natalicio cae el día dieciséis de cualquier mes, eres perfeccionista. A menudo te muestras irritable con los demás cuando no logran vivir según lo que piensas. Tiendes a ser un lobo solitario y abstraído, pero en realidad necesitas afecto. Debes dedicarte a algún negocio que te brinde amplios contactos mundanos. La vida rural es una buena opción para calmar tus nervios. Eres muy psíquico y debes seguir tus corazonadas. A menudo eres difícil por ser naturalmente analítico y tratar de razonarlo todo. Tus sueños son frecuentemente proféticos. Te disgusta que alguien interfiera en tus planes, aunque te aislas y con frecuencia. Podrías triunfar en labor científica que requiera especialización, como educador, escritor, editor, abogado, florista, metalúrgico o jardinero. El color púrpura te protegerá de situaciones adversas."
Me identifico bastante, si. Pero ¿que hubiera pasado si naciera un día 3, mi número favorito?
"Si tu natalicio cae el día tres de cualquier mes, es necesaria para tu felicidad y contento la auto-expresión individual en cualquiera de las artes tales como oratoria, literatura, pintura o representación. Eres intelectual, artístico y creador. Disfrutas estando con la gente y tienes muchos amigos, pues cuentas con excelente sentido del humor y eres buen anfitrión. Ambos sexos gustan de tí; te sumas a cualquier grupo pues tienes imaginación vivaz y eres buen narrador. Debes encarar diversas ocupaciones, necesitas estar ocupado. Debes ser cuidadoso para no tomarte crítico. Tienes capacidad de rápida recuperación de cualquier enfermedad. Puedes contentarte con facilidad y tiendes a aprovechar al máximo cualquier situación. Debes realizar algún trabajo literario, pues puedes hacer que el incidente más simple aparezca excitante o emocionante. Te conjugas con el público en ocupaciones como: disertante, escritor, músico, actor, publicitario, abogado, médico, experto en belleza, experto en salud o alimentos, chef de cocina, o azafata. Puedes interesarte por cuestiones metafísicas."
Ya decía yo... mi número también es el 3, siempre lo será. Por algo será que lo adoro, que cuando me dan algo que lleva números, lo primero que hago es ver si lleva un 3. Estoy descontenta... mi DNI no lo lleva y es lo que me acompaña siempre.
Prosigamos. Último número a análisis: el 9. Sin quererlo me ha acompañado siempre, mes de nacimiento, fechas especiales, PINs aleatorios... ¿Y si hubiera nacido un 9?
"Si tu natalicio cae el día nueve de cualquier mes, eres esencialmente filantrópico y humanitario, pues se te considera gran hermano de todos. Eres artístico e intelectual. Puede llegarse hasta tí a través de tus emociones, que te tornan generoso. Debes evitar casarte en un ciclo nueve, puesto que el nueve es conclusivo y puede terminar con divorcio o algún tipo de separación. Puedes viajar mucho y estar sujeto a muchos cambios. Tendrás muchas contrariedades, y puedes experimentar pérdida o separación de tus seres queridos. Podría triunfar en logros artísticos o literarios como arte escénico, dramaturgia, literatura, docencia, pintura, jardinería, decoración de interiores, o en labor petrolera, de seguros, propaganda, viajes, disertaciones o de carácter religioso. Su máxima recompensa provendrá más bien de servir a los demás que de llevar una vida desinteresada."
Bueno, estaría posiblemente en una ONG, nunca me decepcionó la idea.Pero el mío es el 16. Nací un 16.
(...) Todos hemos perdido mucho con su ausencia, pero yo, como madre he perdido a mi pequeño, me han quitado a mi pequeño y nadie podrá devolvérmelo jamás y la magnitud de este dolor no pueden ustedes entenderla, ni siquiera imaginarla, porque solo puede ser comprendida por alguien que viva mi misma situación, porque nadie puede ponerse en el lugar de una madre que pierde a su hijo sino otra madre que sufra la misma pérdida. Dadme al menos el consuelo de la verdad, dejadme conocer la razón de la que nace mi dolor, no me castiguéis más con vuestra dejadez y vuestra indiferencia, dejad de fabricar más mentiras, no juguéis ni hagáis política con mis sentimientos, porque mi dolor es algo real, angustiosa y terriblemente real y no un puñado de palabras en un discurso. (...)
Porque sei que te identificas con algunhas cousas. Para tí Inés. Xa verás como entre as dúas buscamos unha solución. Quérote princesiña (xa te fixeche con ese nome!!!). Vémonos... mañá.
Hoy he hecho un test de estos que aparecen nada más te conectas a Internet. Captó mi intención el titular en el que se podía leer ¿Que animal eres?. Este es el resultado:
Ultimamente saen noticias a diarios sobre o caso "Mari Luz" a neniña onubense morta a mans dun depravado sexual. E hoxe lin tamén unha noticia que me fixo arrepiar o corpo e que, en certa medida, me fixo lembrar un suceso que me aconteceu a min hai xa bastantes anos.
A verdade é que non sei se empecei a saír coas miñas amigas tarde ou cedo o caso é que o fixen cando a min me apeteceu e meus pais mo permitiron. Tiña 15 anos e debía estar na casa as 10.30 os domingos (que era o día das saídas). Evidentemente, daquela, os pubs tiñan "dúas sesións", a de cedo (8 a 12 máis ou menos) e a de tarde. Nós saiamos de 6 a 10.30 e como adolescentes gustábanos o barullo e ver o que se cocía neses sitios. Pero non levaría eu saíndo máis de cinco ou seis meses cando por desgraza me atopei cuns individuos detestables.
Entramos unha noite nun pub, serían sobre as 9 ou 9.30 e estaba baleiro, tan só tres tipos tomando algo nunha barra algo afastados. Decidimos ir ó baño pero non quedar nese lugar. Eu fun a última en ir. Cando saín un deles agarroume por un brazo xunto a eles, con moita forza, eu díxenlle que me soltara pero non o fixo, houbo un forcexeo entre os dous ata que me empezou a dicir que eu era unha soa e eles eran tres e que ían facer de min o que lles viñera en gana (estarían trastornados?). Sentín tantísimo medo que agarrei o primeiro que vin, un vaso dun cubata e dun golpe estaleino na barra cortando unha man. A sangue e o ruido (non moita) fixeron que se asustansen e me deixaran largar. Miñas amigas agardábanme fóra, quedaron coa boca aberta.
Máis tarde puiden descubrir que estaban borrachísimos, nunha despedida de solteiro, pero iso non é unha excusa para facer o que fixeron. De feito botei meses que me daba moito medo que un rapaz me agarrase forte por un brazo aínda que fose para evitar que cruzase unha rúa. Hai xente moi depravada polo mundo e non sabes onde te podes atopar con ela.
A verdade é que fai séculos que non actualizo este espazo, distintos motivos me mantiveron afastada del nestes últimos meses, quizais, algún día teña ganas e forzas para contalos, mentres tanto prefiro que queden como parte só de min e outros poucos.
Pero non podía esquecer dedicarlle un oco á persoa máis importante da miña vida: miña nai. Aínda que xa foi o teu cumpreanos hai catro días (27 de marzo) non puiden escribirche isto ata agora.
Mamá:
Canto te quixen sempre... e cantas grazas e bicos mereces... Eres unha nai estupenda, a mellor do mundo, sempre te mantiveches ó noso lado procurando facer todo o que nos satisfacía aínda que a veces tamén había hora de rifas. Sempre me dixeche que non te queixabas dos fillos que tiñas, nin de min nin de meu irmán, que os dous eramos moi bos pero iso si, tamén sempre dixeche que eu era máis "rabuda" "tozuda" e "protestona" que el. Quizais sexa certo o que meu irmán me di: que el me abriu o camiño.
Lémbrome de canto me asustei cando tivemos o accidente de moto, de como baixei berrando estrada a baixo dicindo que te ías morrer porque sangrabas moito, tiña xa daquela inmenso medo a perderte, mamá. Grazas por vir durmir comigo cada madrugada cando papá marchaba a traballar as 4, por sentarte comigo a comer cando viña do instituto para que non estivese soa, por ser sempre tan positiva.
Sempre fuches moi valiente, oxalá eu puidera chegar a ter a metade das forzas que ti. Estiveches anos coidando do avó postrado nunha cadeira por aquel fatídico accidente, coidando con mimo as súas feridas e agora coidas da avoíña co mesmo cariño e enriba intentas que darme forza a min cando vexo que a avoa decae cada día e me poño triste, sobre todo agora que está mes si e mes tamén no hospital. Tanto como ti sofres por ela e aínda así hai unhas semanas cando todos pensamos que non eramos xa capaz de reanimala, ti dábasnos forzas dicindo que non tiña porque pasar nada. Es marabillosa.
E grazas sobre todo, mamá, por apoiarme cando decidín entrar na academia de piloto (aínda que despois non puidera). Sei que fuches ti quen animaches e convenciches a papá de que aquelo era interesante. Sei que ía se difícil economicamente pero só fixo falta que eu dixese quéroo de verdade mamá para que ti me dixeras que xa habería unha solución.
Por todo isto e por máis cousas te lembro con tanto cariño nun día tan especial como o do teu cumpreanos... Este ano non houbo ramo de rosas pero sei que Daniel estivo contigo e ti cando el está no teu cólo eres a avoa-persoa máis feliz do mundo. Mil beixos, mamá.
Aínda que saibas que non son moi partidaria destas festividades, que sempre digo que o amor se demostra día a día, hoxe apetéceme dedicarlle este espazo. Será que estou melancólica.
Grazas por estes 6 anos e medio que compartiche ata o de agora comigo, por todas esas ilusións que temos e por apoiarme cando o necesito. Doulle grazas a vida ou o destino porque te puxo no meu camiño, aínda que fóra a través dunha caída de bicicleta, e tamén me aleda moito sentir o que sinto por ti, amarte, en definitiva.
Grazas por darme unha pequena parte da túa vida, a túa adolescencia. Estou fachendosa de que sendo tan novo cando empezamos a sair souberamos apoiarnos tan ben e facer que un dependese do outro o necesario. Por iso cando alguén me pregunta se non perdín moito por empezar con 17 anos contigo e ti con 15 comigo eu contesto alto e claro que non. Só gañei, e gañei moitas cousas, porque o que ti e eu vivimos, a inocencia coa que comezamos, os pasos que demos paseniño, as ilusións que fomos forxando eu non as podería vivir hoxe con 23 anos ó lado de ninguén.
Grazas por compartir aquel meu último ano no instituto, por aqueles "recreos" abrazados no radiador, pola túa camisa negra a cadros que tanto me gustaba. Grazas por tirar a camiseta de "Libertad para María" só por satisfacerme. Grazas por aquel primeiro bico roubado cunha herba, por aquela carta, por apoiarme cando dedicín estudar na Universidade e irme a Irlanda. Grazas tamén por saber elixir un camiño para o noso futuro aínda que iso supuxese non contar co meu apoio incondicional nun principio, grazas polas promesas cumpridas, por facer todas as semanas 450 kilómetros para vir verme e outros tantos para regresar. Grazas por complacerme, por comprarme aquela guitarra, pola viaxe a Barcelona e por cantarme ó oído cando estaba triste e deitarte ó meu lado na cama acariciandome o pelo cando estaba enferma. E podería seguir... pero en definitiva, grazas por elixirme a min para compartir todo o que estamos a vivir contigo.
Agora xa queda menos para estar xuntos todos os días.
Comeza un novo ano e con el moitos plans, desexos e ilusións. Este ano vai ser moi importante para min e tamén para aqueles máis achegados. Oxalá que traia mooooitas boas novas.