miércoles, 30 de abril de 2008

I promise myself.


Y la canción de hoy es esta:




Va de números


Ultimamente se me ha dado por el análisis de mi ser. Casualidade. Lo que hace estar mucho tiempo en Internet y leer, en ocasiones, artículos superfluos. Pero la información es importante, ¡qué me lo digan a mí! Pues hoy toca analizar números.


Empezamos por el 16, fecha de nacimiento de servidora.


"Si tu natalicio cae el día dieciséis de cualquier mes, eres perfeccionista.
A menudo te muestras irritable con los demás cuando no logran vivir según lo que piensas.
Tiendes a ser un lobo solitario y abstraído, pero en realidad necesitas afecto.
Debes dedicarte a algún negocio que te brinde amplios contactos mundanos.
La vida rural es una buena opción para calmar tus nervios. Eres muy psíquico y debes seguir tus corazonadas.
A menudo eres difícil por ser naturalmente analítico y tratar de razonarlo todo.
Tus sueños son frecuentemente proféticos.
Te disgusta que alguien interfiera en tus planes, aunque te aislas y con frecuencia.
Podrías triunfar en labor científica que requiera especialización, como educador, escritor, editor, abogado, florista, metalúrgico o jardinero. El color púrpura te protegerá de situaciones adversas."


Me identifico bastante, si. Pero ¿que hubiera pasado si naciera un día 3, mi número favorito?


"Si tu natalicio cae el día tres de cualquier mes, es necesaria para tu felicidad y contento la auto-expresión individual en cualquiera de las artes tales como oratoria, literatura, pintura o representación.
Eres intelectual, artístico y creador.
Disfrutas estando con la gente y tienes muchos amigos, pues cuentas con excelente sentido del humor y eres buen anfitrión.
Ambos sexos gustan de tí; te sumas a cualquier grupo pues tienes imaginación vivaz y eres buen narrador.
Debes encarar diversas ocupaciones, necesitas estar ocupado. Debes ser cuidadoso para no tomarte crítico.
Tienes capacidad de rápida recuperación de cualquier enfermedad. Puedes contentarte con facilidad y tiendes a aprovechar al máximo cualquier situación.
Debes realizar algún trabajo literario, pues puedes hacer que el incidente más simple aparezca excitante o emocionante.
Te conjugas con el público en ocupaciones como: disertante, escritor, músico, actor, publicitario, abogado, médico, experto en belleza, experto en salud o alimentos, chef de cocina, o azafata.
Puedes interesarte por cuestiones metafísicas."


Ya decía yo... mi número también es el 3, siempre lo será. Por algo será que lo adoro, que cuando me dan algo que lleva números, lo primero que hago es ver si lleva un 3. Estoy descontenta... mi DNI no lo lleva y es lo que me acompaña siempre.


Prosigamos. Último número a análisis: el 9. Sin quererlo me ha acompañado siempre, mes de nacimiento, fechas especiales, PINs aleatorios... ¿Y si hubiera nacido un 9?


"Si tu natalicio cae el día nueve de cualquier mes, eres esencialmente filantrópico y humanitario, pues se te considera gran hermano de todos.
Eres artístico e intelectual.
Puede llegarse hasta tí a través de tus emociones, que te tornan generoso.
Debes evitar casarte en un ciclo nueve, puesto que el nueve es conclusivo y puede terminar con divorcio o algún tipo de separación. Puedes viajar mucho y estar sujeto a muchos cambios.
Tendrás muchas contrariedades, y puedes experimentar pérdida o separación de tus seres queridos.
Podría triunfar en logros artísticos o literarios como arte escénico, dramaturgia, literatura, docencia, pintura, jardinería, decoración de interiores, o en labor petrolera, de seguros, propaganda, viajes, disertaciones o de carácter religioso. Su máxima recompensa provendrá más bien de servir a los demás que de llevar una vida desinteresada."


Bueno, estaría posiblemente en una ONG, nunca me decepcionó la idea.Pero el mío es el 16. Nací un 16.

martes, 29 de abril de 2008

Ausencia

(...) Todos hemos perdido mucho con su ausencia, pero yo, como madre he perdido a mi pequeño, me han quitado a mi pequeño y nadie podrá devolvérmelo jamás y la magnitud de este dolor no pueden ustedes entenderla, ni siquiera imaginarla, porque solo puede ser comprendida por alguien que viva mi misma situación, porque nadie puede ponerse en el lugar de una madre que pierde a su hijo sino otra madre que sufra la misma pérdida. Dadme al menos el consuelo de la verdad, dejadme conocer la razón de la que nace mi dolor, no me castiguéis más con vuestra dejadez y vuestra indiferencia, dejad de fabricar más mentiras, no juguéis ni hagáis política con mis sentimientos, porque mi dolor es algo real, angustiosa y terriblemente real y no un puñado de palabras en un discurso. (...)

Por amarte así




Porque sei que te identificas con algunhas cousas. Para tí Inés. Xa verás como entre as dúas buscamos unha solución. Quérote princesiña (xa te fixeche con ese nome!!!). Vémonos... mañá.


lunes, 28 de abril de 2008

Coronel...




Aquí ya hemos terminado, amigo mio, se acabó.
Acércate y dame un abrazo, que este infierno remitió.
Esperadme aquí un momento y cuidad de esta posición.
Comprobaré que terminamos la misión.
Fué acabar estas palabras y nadie le volvió a ver.
Después de aquella victioria, solo un loco coronel,
renunciaría a una gloria que él jamás logró entender.
Eligió cargar su arma con un clavel.
Cuando los demás dormían se escapaba a la cantina.
Y llorando le contaba a una mujer.
Que si el honor y la victoria valen más que las personas,
es que no hemos aprendido nada.
De las lagrimas que visten tu cara.
De la tristeza que esconden tus miradas.
De la vergüenza que siente mi alma.
Cuando nadie canta esta cancion,
en la que digo que no me da la gana,
de hacer como que no sé nada.
De cada vida que se marcha, sin decir adiós.
Después de cada batalla, se encogía su corazón.
Él debía mostrar orgullo cuando solo sentía horror.
Preguntaba siempre al cielo ¿que no habia ganado qué?
Pero nunca nadie supo responder.
Cuando los demas dormían se escapaba a la cantina.
Y llorando le contaba a una mujer.
Que si el honor y la victoria valen más que las personas,
es que no hemos aprendido nada.
De las lágrimas que visten tu cara.
De la tristeza que esconden tus miradas.
De la vergüenza que siente mi alma.
Cuando nadie canta esta canción,
en la que digo que no me da la gana,
de hacer como que no sé nada.
De cada vida que se marcha, sin decir adiós.
De las lágrimas que visten tu cara.
De la tristeza que esconden tus miradas.
De la vergüenza que siente mi alma.
Cuando nadie canta esta canción,
en la que digo que no me da la gana,
de hacer como que no sé nada.
De cada vida que se marcha,
sin decir adiós, sin decir adiós.


viernes, 25 de abril de 2008

Soy un perro


Hoy he hecho un test de estos que aparecen nada más te conectas a Internet. Captó mi intención el titular en el que se podía leer ¿Que animal eres?. Este es el resultado:



Eres un perro/a

Cariñoso y fiel, siempre estás rodeado de gente

a la que quieres y que te quiere.

Eres justo y un poco impulsivo en tus decisiones.

No te importa demasiado el aspecto físico,

pero resultas simpático a primera vista,

lo que te abre muchas puertas.

No te tomas la vida demasiado en serio

y disfrutas a tope de los buenos momentos

olvidando los malos.

Una buena siesta, compañía, comida...

y no te comes la cabeza.

Ahora, como te molesten...

¡ladras... pero de morder, poco!

jueves, 24 de abril de 2008

Marta...


Marta viste ojos verdes y un sol marcado en la cabeza.


Con su descapotado blanco recorre la ciudad.


Crecen flores por donde ella pisa, es la reina del local.


Le gustaba volar, le gustaba jugar, desconectarse de tí.


Hace tiempo que voló, sin despedirse de mí.


Pero Marta ya no dice nada, porque no hay nada más que pueda decir.


Se llevó mis pinturas de colores, me dejó plantada en éste mundo raro. (bis)


Marta, por Madrid, un duende con mirada triste;


un espejo para la soledad que siempre va detrás de ella.


Nunca cumplirá los 50 y no quieres descubrir,


que de todas formas, le costaba seguir.


Le gustaba volar, le gustaba jugar


Pero Marta ya no dice nada, porque no hay nada más que pueda decir.


Se llevó mis pinturas de colores, me dejó plantada en éste mundo raro. (bis)


Pero Marta ya no dice nada, porque no hay nada más que pueda decir.


Se llevó mis pinturas de colores, me dejó plantada en éste mundo raro.


Marta o Marta, Martaaa, Martaaa



martes, 22 de abril de 2008

Idiota...

Ya está ahí la Luna.
Que perra la vida y esta soledad.
No quisiera perderme tu tren
y saber lo que es malgastarte.
Podría coger cualquier autobús
con tal de un beso más
pero tengo pesado el hogar
y ya no puedo hacerlo igual.
Puede que mañana me quiera ir.
Y puede también que mañana sea
la vida
y que mañana, no exista mañana.
No soy una niña.
No soy ese duende.
No soy luchadora.
No soy tu camino.
No soy buena amante,
ni soy buena esposa.
No soy una flor,
ni un trozo de pan.
Sólo soy esa cara de idiota
Idiota por tener que recordar la última vez
que te pedí tu amor.
Idiota por colgar tus besos con un marco rojo
por si ya no vuelvo a verlos más.
Idiota por perderme por si acaso te marchabas ya,
y tirar tu confianza desde mi cama hasta esa ventana.
No ves qué fácil ha sido para mí
perderlo todo en un momento.
Por mi miedo a perder, (bis)
por mi miedo a no controlar tu vuelo.
No soy una niña.
No soy ese duende.
No soy luchadora.
No soy tu camino.
No soy buena amante,
ni soy buena esposa.
No soy una flor,
ni un trozo de pan.
Solo soy
esa cara de idiota
idiota esa cara de idiota
no ves que fácil ha sido para mi
perderlo todo en un momento.


martes, 1 de abril de 2008

Depravados


Ultimamente saen noticias a diarios sobre o caso "Mari Luz" a neniña onubense morta a mans dun depravado sexual. E hoxe lin tamén unha noticia que me fixo arrepiar o corpo e que, en certa medida, me fixo lembrar un suceso que me aconteceu a min hai xa bastantes anos.


A verdade é que non sei se empecei a saír coas miñas amigas tarde ou cedo o caso é que o fixen cando a min me apeteceu e meus pais mo permitiron. Tiña 15 anos e debía estar na casa as 10.30 os domingos (que era o día das saídas). Evidentemente, daquela, os pubs tiñan "dúas sesións", a de cedo (8 a 12 máis ou menos) e a de tarde. Nós saiamos de 6 a 10.30 e como adolescentes gustábanos o barullo e ver o que se cocía neses sitios. Pero non levaría eu saíndo máis de cinco ou seis meses cando por desgraza me atopei cuns individuos detestables.


Entramos unha noite nun pub, serían sobre as 9 ou 9.30 e estaba baleiro, tan só tres tipos tomando algo nunha barra algo afastados. Decidimos ir ó baño pero non quedar nese lugar. Eu fun a última en ir. Cando saín un deles agarroume por un brazo xunto a eles, con moita forza, eu díxenlle que me soltara pero non o fixo, houbo un forcexeo entre os dous ata que me empezou a dicir que eu era unha soa e eles eran tres e que ían facer de min o que lles viñera en gana (estarían trastornados?). Sentín tantísimo medo que agarrei o primeiro que vin, un vaso dun cubata e dun golpe estaleino na barra cortando unha man. A sangue e o ruido (non moita) fixeron que se asustansen e me deixaran largar. Miñas amigas agardábanme fóra, quedaron coa boca aberta.


Máis tarde puiden descubrir que estaban borrachísimos, nunha despedida de solteiro, pero iso non é unha excusa para facer o que fixeron. De feito botei meses que me daba moito medo que un rapaz me agarrase forte por un brazo aínda que fose para evitar que cruzase unha rúa. Hai xente moi depravada polo mundo e non sabes onde te podes atopar con ela.