Recoñecer e admitir que teño un problema ocular de por vida non foi doado e menos cando te enteras de que se puido haber evitado. Teño un ollo vago, o que cientificamente se coñece como ambliopía. Explícome: un dos meus ollos (grazas a Deus que so é un) non ve case nada, nin con gafas nin sen elas porque o cerebro o anulou cando eu era pequena. O ollo vago só ten cura se se detecta en nenos pequenos menores de 8 ou como moito moito 10 anos. Despois é un problema irreversible. Así de triste.
Eu cando era pequena fun ó oftalmólogo, tería cinco ou seis aniños e lémbrome que me puxeron un parche no ollo san para estimular o outro. Déronme tamén gafas. Pero eu non vía coas gafas e caía, polo tanto odiaba tamén o parche. O tempo foi pasando e eu sen seguir correctamente as indicacións do médico porque caía. Aquilo era un suplicio: vía máis co ollo malo que co bo con gafas!!! e a médica empeñada en que as puxera que tiña que ver ben!!! Miña nai descubriu o tema e sentiuse tan mal que me sacou as gafas, ela cria que non era unha enfermidade irreversible porque ninguén lle contara nada. Anos despois miña nai revisou os papeis da graduación e viu que as miñas gafas tiñas os cristais cambiados, o da dereita no ollo esquerdo e viceversa. Por iso eu non vía nadiña. Unha neglixencia como outra, pero daquela eu xa tería dez anos e o problema xa non tiña solución. Miña nai sentiuse culpable naquel intre e se llo lembro agora de seguro que tamén. Eu volvín de novo a por gafas, o cal non o entendo, total se non recupero visión... ¿porque a oculista mas manda poñer?
Agora intereseime moito polo tema, xa levo uns aniños interesada pero hai datas nas que máis. Teño medo do meu ollo san, de que lle pase algo. E tamén porque me facía ilusión presentarme as oposicións de Controladora Aérea, que xa nin o intentei, un medio soño frustrado, menos mal que quedan outros!!!. Tamén procurando na net sorprendinme ó non atopar ningunha asociación para isto nin ningunha clínica especializada ou que estea investigando no tema, penso que lles dá igual, que, como podía ter solución no pasado agora nos botan a culpa, e non é así, antes non se sabía o que se sabe agora nin había os medios de comunicación de hoxe. Eu teño 22 anos e podía ter o meu ollo san, pero non o teño e non por iso me tería que render. A única cousa positiva que atopei tras dous días de busca intensa foi un artigo no que dan un pouquiño de esperanza, pero moi pouca...
Penso que haberá máis xente na mesma situación ca min. Oxalá no futuro teña solución o problema. De momento eu miro os ollos doutra persoa que non ten problemas e envéxoos pero ó mellor ela ou el ten outras cousas que eu non teño. E de momento eu teño o outro meu ollo. Encomendareime a Virxe para que non lle pase nada...
