miércoles, 31 de octubre de 2007

Sentenza final

Veredicto final... e o exipcio libre. Nunca chove a gusto de todos. Lendo as historias do 11 M, esta (Ana Isabel Gil e Samuel) foi unha das que máis me impactou. E non puiden evitar poñerme triste de novo.

Le había prometido por escrito, única forma en que debieran suscribirse los contratos y sellarse las promesas, “diseñar cientos de aventuras / de las que hacerte protagonista”. Ahora el libro se ha quedado sin personaje y todo lo demás, trama y escenarios, está tan vacío como el autor de los versos, Jesús Patiño (29 años). Tiene figura de héroe de cuento (rubio, despierto, con la corbata desanudada y bebiendo a morro una cerveza), pero queda claro que le falta princesa y el aire no le alcanza para tanta bocanada. La mirada también es de ahogo y las frases carecen de final, como si no quedase más salida que alargarlas con puntos suspensivos.
–Vacío, muy vacío... Con la sensación de no saber hacia dónde tienes que caminar... Es irreal, un mal sueño.... Mirar hacia un futuro tan oscuro, tan sin ellos...
Jesús perdió dos veces en el 11-M. Por eso emplea la tercera del plural. “Ellos” son Ana Gil Pérez (29), su mujer, su “ángel”, su “vida completa”, y Samuel, que era doblemente viajero el día en que los trenes se hicieron sangre: se trasladaba en un Cercanías y, al tiempo, en el vientre de Ana, embarazada de siete meses. La pareja había “buscado con ansia” ser un trío. El año pasado, Ana sufrió un aborto, pero en agosto el test dijo sí otra vez. Llevaba bien la gestación y sólo tenía algún pequeño dolor de espalda. Era una mujer buena y divertida, de sonrisa libre. Ni siquiera padecía antojos, aunque a veces, por pura guasa, se hacía la caprichosa. Jesús la llamaba entonces Gordo. Samuel era “el gran proyecto” de ambos, una culminación. Ana escogió el nombre porque le gustaba, sin reparar en su casualidad bíblica: Samuel, el unificador de tribus y primer profeta, era hijo de Ana, a quien dios concedió ser fértil tras largos años de esterilidad. Ellos no necesitaban esas justificaciones para la felicidad. Si a Jesús se le pregunta por el momento único que acredita toda una vida, no medita demasiado la respuesta: “Cuando vimos latir el corazón de Samuel por primera vez en una ecografía”.
Se conocieron hace 12 años a través de una amiga común. “Es la chica ideal para un largo noviazgo”, pensó Jesús. Salieron juntos durante siete años y, en 2000, se casaron. Su vivienda, un piso de buena construcción de la zona sur de Torrejón de Ardoz, todavía huele a novedad. En un estante, sobre todos los libros posibles de J.R. Tolkien, está varado, en una soledad simbólica, un manual para padres primerizos.
El día de la mala ventura, Jesús acercó a Ana a la estación. Ella había cambiado el turno laboral para poder ir por la tarde a hacerse otra ecografía. Estaba guapa y, como siempre, sonreía: abrigo azul, jersey verde, pantalones claros y la bolsa de Harrod’s con las judías que le había preparado el marido, amo de los fogones en casa. Tras el beso, ella enunció la despedida verbal, siempre en tercera del plural:
–A las cinco te vemos.
Jesús, informático en una empresa que trabaja para Telefónica, es en realidad un romántico que siempre confió en la palabra escrita. En un poema que regaló a Ana, titulado “Lo dulce de tus ojos”, dijo que desearía “proyectar el reverso de la luz sobre mis ojos / para abrir las alas del corazón / y alcanzar la corona de tu frente / para enredarme entre tu pelo por toda la eternidad”. Unas horas después de la despedida en la estación, supo que el corazón de Ana dejó de latir cinco veces de camino al hospital y piensa en la injusticia de que no le dejasen compartir el desenlace que nadie esperaba:
–Me duele no haber podido ver el último segundo de vida los dos. Quiero recuperar esas sensaciones, encontrar a la gente que los vio, que los atendió... Tener la parte de la historia que me falta.
2o minutos - El tren de todos

martes, 30 de octubre de 2007

Another brick in the wall

A veces intentan facernos idénticos...
¡Viva a variedade, o pensamento sano de cada un!

jueves, 25 de octubre de 2007

Tempos de irmáns


Oxalá moitas veces o tempo non pasara tan axiña. A veces sinto morriña por non poder volver atrás. Pero sempre fuche un bo irmán, quizais tamén pola idade que nos separaba e a vez nos unía. Oxalá puidera revivir momentos inacabados, aqueles intres que pasaron demasiado a présa sen deixarse case gozar. Mágoa. Eu era a túa "nena" e ti o meu "neno", e seguíchelo sendo ata que te emancipache con 21 anos e me deixache a casa "soa" para min. Lembro aquela vez cando fomos ó médico e che berrei "neno, neno" e o médico quedou sorprendido; -xa non é un neno... ten 17 anos... nena eres ti, dixo- pero no fondo tamén ti o eras para min. Que lembranzas aquelas... Medramos tan rápido...

Boto de menos enfadarme contigo a hora de comer porque me botabas a lingua e eu botábache a ti, pero pechabas os ollos para non ver a miña, o que significaba que eu perdía. Era o noso xogo. Pero o máis importante é que eu sentíame protexida por ti. Así cando mamá ou papá me castigaban sempre estabas ti de intermediario, para "salváresme" e cando non había levantamento posible de castigo (sobre todo cando era por non querer comer) sempre me animabas axudándome a restar as horas para volver ser "libre". E boto tamén de menos aquelas noites na túa habitación (sí, a mesma que agora ocupo eu) cando me levabas ver a tele. Mamá dicíache que te enclautraras menos, que non puxeras a música tan alto... pero a min gustábame porque iso significaba que estabas na casa feliz e levábasme contigo algunhas tardes e sobre todo aquelas noites para ver "El precio justo" con Prat na Radiola en branco e negro que a avoa paterna che regalara pola comuñón. E o que nunca endexamais poderei esquecer serán aquelas sesións de karaoke, cando ti e os teus amigos me faciades cantar ó son de Sabrina (Boys, boys) e aquelas cancións de Diego Vasallo ("y ahora vivo aquí donde cruza la frontera, entre la razón y una inútil ilusión traicionera..."), era ben pequeniña daquela...

E ¿porque non? tamén teño morriña daquelas pequenas historias que tiñamos e nas que un dos dous saía perdendo. O día no que me estourache o petardo preto do oído e que mami tanto che berrou; cando che chamei cabrón comendo na casa da avoa (nunca te insultara así) e me cravaches o tenedor na man (nada grave pero doeu) e cando me puxeche no pote dos cochos tendo eu un ano ou pouco máis (evidentemente disto non me lembro moi ben pero mami cóntao moito) para poder saíres a xogar cos teus "colegas". Si, tamén aquilo era bonito. Mais os dous iamos medrando e ti semellaba que o facías máis a présa ca min. E traias os amigos a casa, así era que eu tiña días nos que admiraba esas visitas porque era a nena de todos, e outros non que desexaba que se largaran dunha santa vez da casa. Pero os teus amigos foron para min como os curmáns maiores, como Pirri, cando tivo que durmir na casa e de madrugada cara a mañá me fun meter con el na cama. Si, a inocencia é tan bonita...

Pero o tempo non esperou e, cousas da vida, coñecín a túa moza. Prometinvos que non lle contaría nada a papá e mamá e, aínda que algo (pouquiño) soltei unha vez, souben gardar o segredo do voso igual que gardaba a cartas cando facía de mensaxeira. E pouco despois iniciache unha vida con ela. Os dous moi noviños, pero así o quixestes. Lembro que cando deches a nova de que queriades casar e os papis che dixeron que erades moi novos, se estabades seguros e esas cousas eu estaba felicísima pola festa e por todo o que conleva que un irmán se case, preocupacións ben distintas. Aí comezou a túa vida un pouco allea á miña aínda que nos costou ó principio. Proba diso é que nada máis casar, nese mesmo verán, me levache un tempo contigo, para o teu novo fogar. Eu tamén te botaba de menos na casa, aínda que nunca cho dixera. Botaba de menos que chegaras de traballar e xogaras comigo o parchís. As cousas cambiaran e "neno" xa non era tal. Tiven que cambiar a palabra meses despois, cando naceu Daniel. Aínda que no fondo, sei de sobra que na miña vida sempre conviviron os dous "nenos", o grande e o pequeno. E segurián convivindo.

miércoles, 24 de octubre de 2007

Profesora do profesor

Ultimamente estanme a acontecer cousas inesperadas. A última, onte. Onte comecei as miñas clases de galego. De entrada pode parecer raro, pero si, vou a clases de galego porque quero ter un título máis na miña lingua e, como na última tempada mudou a normativa, eu teño que adaptarme as novas normas. O caso é que onte foi a primeira clase e comezamos a comentar a nova norma e mais a utilización dos pronomes TE e CHE. Pois de novo o que para min é doado, para outras resulta case imposible!!! e todo polo lugar de nacemento ou polo lugar no que habitan en Galicia. Síntome con sorte de ser limiá!!! Pero o máis importante é que o profesor é de Noia e ten tendencia a por un CHE en todos os sitios. E para máis INRI outra compañeira é de Tomiño, co cal colócalle a todo un TE. E como non se dan posto de acordo, o profesor pregúntame a min que que faría eu nese caso. As dúbidas existencias de onte foron estas:

CaeuCHE nos pantalóns.(a auga)
CaeuCHE enriba. (María)
Eu coloco nos dous CHE e el dubidaba de que non segundo caso fora CHE e non TE.

EspéraCHE unha boa ó chegares á casa.
EspéraTE unha boa ó chegares á casa.
Eu coloco o TE pero todo o mundo me dicía que era CHE... e é que eu fago as cousas sobre a práctica máis que sobre a teoría.

Finalmente comentei o caso coa lingüista do traballo quen, tras dubidalo máis dunha vez, me deu a min a razón. Jajajaja. Pero polo menos falo ben, aínda que só sexa neste apartado!!!!

Ah! Non puiden resistirme a por esa fotografía do abecedario con Winnie de Pooh... canto me gusta ese boneco... foi o única que Disney conseguiu que me gustara de verdade!


lunes, 22 de octubre de 2007

Amor sen idade

Hoxe -ou onte, non sei seguro, xa que non sei a que hora española foi- morreu Adelfa Volpe. Si, así, sen nada máis o nome pode sonar a herba de pradería, pero esta muller é coñecida por outros avatares. A señora Adelfa casou fai pouco cun mozo de case a miña idade -e non feo, segundo a miña opinión que moitos se preguntarán-. Ata aí todo ben se non fora porque el tiña 24 espléndidos anos e ela 82... espléndidos anos, supoño que tamén... Pero agora, o rapaz quedou viúvo, non sin antes pasar unha lúa de mel no Brasil.

Aínda que eu non entendo moi ben se estas relacións son realmente por interés ou por amor, o que si está claro e que debía ter sido un pouco máis longa... sobre todo polo feliz que estaba Adelfa quen dixo:

“Lo nuestro nació en base al respeto y los momentos que compartimos juntos, nunca nos importó la diferencia de edad”.

Se realmente é amor eu digo alto e claro: Iso é amor!!! Ese rapaz é un sol!!! Agora ben... como se as apañarían para ter sexo? Para empezar, que tipo de sexo terían? e non, non penso só niso pero evidentemente venme a cabeza, un "rapaz" de 24 anos non creo que queira estar mirando para o aire anos e anos... xa por instinto... En fin, que oxalá puidera entrevistar cara a cara a ese Reinaldo, que el me contara como viviu esta historia romántica que non deixa de sorprenderme.

lunes, 15 de octubre de 2007

Ánimo

Todo se pode conseguir se se pon da nosa parte. Esta imaxe, que tomei en Muíños fai un ano, e esta canción de El Sueño de Mofeo, dáme ánimos, non sei porqué, pero aínda que eu non estea (grazas a Deus) no "caso" do suxeito lírico destes versos, o ritmo positivo deste "song" é relaxador para min. Así que dedicada a todos/as aqueles que deciden comezar unha nova vida, sexa sós ou acompañados, e para os que precisen ánimos neste momento.

Rondaba los 20 años
y sin darse cuenta ya era toda una mujer
había empeñado su vida, aunque no lo sabia,
en hacerle feliz a él.
Pero nadie la escuchó,
cuando en silencio grito...
Y ahora voy a ser yo,
solo para mi,
dejar atras la otra vida,
y prescindir de ti.
Quiero empezar otra vez una pagina en blanco
y no no me voy a arrepentir
Pero nadie la escucho,
cuando en silencio grito
Y ahora es demasiado tarde
el tren salio de la estacion
Y ahora es demasiado tarde,
porque esta vez solo viajo yo
Yo sola en el vagón
buscando un nuevo destino
con ganas de cambiar
Quiero encontrar un camino
empezar desde ceropara no volver jamás
Pero nadie la escucho,
cuando en silencio grito
Y ahora es demasiado tarde
el tren salio de la estacion
Y ahora es demasiado tarde,
esta vez solo viajo yo
Y ahora es demasiado tarde
el tren salio de la estacion
Y ahora es demasiado tarde,
porque esta vez solo viajo yooo
Nunca te rindas en la vida..
de todo se sale sin le pones ganas y fuerza.

jueves, 11 de octubre de 2007

Equivocación

"Por la ignorancia nos equivocamos y por las equivocaciones aprendemos."

- Perdóame, de verdade, equivoqueime, sentinme soa, crin o que non era para aferrarme a algo, sentíame demasiado mal.
- Enténdote, oxalá me entenderas ti tamén a min no seu momento...
- Pero eu son distinta. E para min "aquilo" supuxo o mesmo que supón "isto" para ti, só que agora xa sabemos como poden ser as cousas, no fondo, que agochan, cal é a realidade... E, calma, que estou segura que dos erros se aprende ¿ou non?
- Si
- Non quero sentirme mal, sabes que falo demasiado coa miña conciencia...
- Non te tes porque sentir mal. Xa está.
- Gracias, eres do mellor.

martes, 9 de octubre de 2007

No... Se le apagó la luz




Yo no siento nada
pero presiento que a chorro se escapa
la magia de mi alma gastada
ella en la calle tirada
algunas sirenas lejanas
resuenan en la noche olvidadas.
Veloz caballo de acero
tu gasolina mi sangre y su cuerpo
se mezclaron en el suelo.
El gris de la carretera dibujando su melena
Entre la vida y la muerte se piensa tan diferente.
Y la luz se le apagó.
Se le apagó la luz, tembló
y no llega la camilla, luché buscando una salida
para ir a escuchar su corazón
con las manos confundidas no me mantengo en pie
no llego hasta la niña de mi vida.
Porque no habla no entiendo
hace un momento me iba diciendo
no corras yanto que tengo miedo.
La ambulancia volaba
entre la vida y la muerte, pensaba
que echaba tanto de menos su casa.
Amarga risa en la cama
imagina que es una diana
con todas esas agujas clavadas.
Bromea sobre su suerte, le hace sentirse más fuerte
entre la vida y la muerte se piensa tan diferente.
Y la luz se le apagó, y su voz se le apagó.
Se le apagó la luz temblóse cerraron las cortinas
y escuchó pasar la vida y el
suave latir de un corazónla indirecta comprendida
una torpe despedida dela niña de su vida ....


Hai ritmos que quedan na mente e que se asocian cunha data, aínda que a letra non sexa a máis adecuada.



lunes, 8 de octubre de 2007

Columpios paranormais

Hoxe na redacción falamos de sucesos paranormais. Motivo: o comentario do produtor sobre uns columpios arxentinos que se moven sós. Ben é certo que, aínda que dubido de todos estes sucesos sen base científica, no fondo hai algúns ós que lle teño un tremendo respeto. Se cousas raras estou ben segura de que pasan... Agora deixo o link, cada un que xuzgue por si mesmo estes, aparentemente columpios (chamados hamacas na Arxentina) inocentes.

jueves, 4 de octubre de 2007

Pasapalabra ...

Este vídeo é bastante simpático. Aínda que os personaxes están bastante esaxerados, a verdade é que resulta cómico é un pouco de risa non vén nada mal, no medio do teu traballo.

miércoles, 3 de octubre de 2007

Dende o traballo


Hoxe é o meu primeiro día. Ben. O meu primeiro día despois dun mes -ben merecido- de descanso. Aproveito que non hai moito curro (unha entrevista ó alcalde de Outeiro de Rei que vai facer un mosaico coas fotos dos veciños e que non dá collido o teléfono -na casa a muller di que saiu ó traballo e no traballo din que non saben se hoxe irá traballar ¿?; e outra a un sindicato de estudantes polo créditos do goberno) para escribir aquí un chisco. As cousas seguen -evidentemente- case igual pola redacción, aínda que hai caras novas e caras que xa non están. Silvia e María xa marcharon do programa, xa remataron as prácticas, e agora veu un produtor novo, Alberto. Polo resto aínda estamos en mínimos, con varias baixas laborais pero resistindo como campións. Creo, tamén, que a programación da tarde mudou -algo que debería comprobar canto antes- e os técnicos de son tamén cambiaron de sitio. Esas son as novidades. Mantereivos informados de como acabou a entrevista do alcalde, que aquí xa pensamos en cornos dos grandes e todo... jajaja. Iso chámase traballar con gracia!

martes, 2 de octubre de 2007

De volta

As viaxes teñen un comezo e tamén un fin. E o fin, normalmente, é máis triste que o comezo. Voltei de Worthing hai tres días exactos. ¿E que fixen ata hoxe? Pois durmir (falta me facía despois de non durmir nadiña o día anterior da viaxe -cupa da maleta na que non collían as cousas-), amañar papeis para reincorporarme ó traballo, amañar -ou intentar- a tarxeta de crédito que non funciona e xa vai pola súa terceira edición e colocar a nova habitación deste ano -a cal aínda non está rematada-. Aí se foi o tempo. Pero aínda non me acostumei a miña vida aquí de todo. Teño fame as seis da tarde, intento montar no meu propio coche para conducir polo lado que non é, dígolle "thank you" e "sorry" as persoas coas que me cruzo pola rúa, boto de menos o leite inglés... En fin, toda unha serie de cousas que non me esperaba. Pero porque Worthing mereceu a pena. Tres semanas é moi pouco tempo. Cando agora empezaba eu a defenderme no meu inglés -non demasiado claro e bo- teño que virme, e non fondo dame rabia porque eu quería acabar dunha santa vez falándoo ben! e tamén cando agora xa fixeramos un grupo de colegas multietnico co que rir ás gargalladas da tonterias dos ingleses e cos que facernos preguntas "vitais".

Exemplos:
::: ¿Porque as inglesas levan faldas tan sumamente curtas cando non fai calor... e sen medias?
::: ¿Porque nos chaman borrachos os españois cando son eles os que están sempre bebendo cervexa?
::: ¿Porque non me deixan pasar o pub en tennis aínda que lle perxure que so vou buscar un compañeiro?
::: ¿Porque me miran o Pasaporte tres veces antes de deixarme pasar? ¿Acaso teño pinta de enganar a xente?
::: ¿Porque os ingleses se tiran nunha praia de croios sen que lle doian as costas?
::: ¿Porque poñen "Oferta para non perder" cando rebaixan so o produto un céntimo? (isto demostrareino con foto nos vindeiros días...)
::: ¿Porque lles da noxo o café con leite e cereais?
::: ¿Porque moitos -e cando digo moitos son moitos- van descalzos pola rúa cos zapatos na man?

En fin, unha morea de porqués.... pero iso é o bonito da multiculturalidade, e o máis bonito é non saber as regras doutras comunidades... así é que miña compañeira Tania lle chantou a Salman -musulmán- dous bicos e se quedou tan ancha... como se fora moi común para eles...



Pero agora toca volver a rutina, ó traballo. A partir de mañá volverei estar Nun día por diante, volverei á miña profesión, de momenteo sen publicidade -que xa me dixeron que a última semana de outubro tamén me toca- e a partir da semana que vén as clases. Manterei informada a audiencia.