Tempos de irmáns

Oxalá moitas veces o tempo non pasara tan axiña. A veces sinto morriña por non poder volver atrás. Pero sempre fuche un bo irmán, quizais tamén pola idade que nos separaba e a vez nos unía. Oxalá puidera revivir momentos inacabados, aqueles intres que pasaron demasiado a présa sen deixarse case gozar. Mágoa. Eu era a túa "nena" e ti o meu "neno", e seguíchelo sendo ata que te emancipache con 21 anos e me deixache a casa "soa" para min. Lembro aquela vez cando fomos ó médico e che berrei "neno, neno" e o médico quedou sorprendido; -xa non é un neno... ten 17 anos... nena eres ti, dixo- pero no fondo tamén ti o eras para min. Que lembranzas aquelas... Medramos tan rápido...

Boto de menos enfadarme contigo a hora de comer porque me botabas a lingua e eu botábache a ti, pero pechabas os ollos para non ver a miña, o que significaba que eu perdía. Era o noso xogo. Pero o máis importante é que eu sentíame protexida por ti. Así cando mamá ou papá me castigaban sempre estabas ti de intermediario, para "salváresme" e cando non había levantamento posible de castigo (sobre todo cando era por non querer comer) sempre me animabas axudándome a restar as horas para volver ser "libre". E boto tamén de menos aquelas noites na túa habitación (sí, a mesma que agora ocupo eu) cando me levabas ver a tele. Mamá dicíache que te enclautraras menos, que non puxeras a música tan alto... pero a min gustábame porque iso significaba que estabas na casa feliz e levábasme contigo algunhas tardes e sobre todo aquelas noites para ver "El precio justo" con Prat na Radiola en branco e negro que a avoa paterna che regalara pola comuñón. E o que nunca endexamais poderei esquecer serán aquelas sesións de karaoke, cando ti e os teus amigos me faciades cantar ó son de Sabrina (Boys, boys) e aquelas cancións de Diego Vasallo ("y ahora vivo aquí donde cruza la frontera, entre la razón y una inútil ilusión traicionera..."), era ben pequeniña daquela...

E ¿porque non? tamén teño morriña daquelas pequenas historias que tiñamos e nas que un dos dous saía perdendo. O día no que me estourache o petardo preto do oído e que mami tanto che berrou; cando che chamei cabrón comendo na casa da avoa (nunca te insultara así) e me cravaches o tenedor na man (nada grave pero doeu) e cando me puxeche no pote dos cochos tendo eu un ano ou pouco máis (evidentemente disto non me lembro moi ben pero mami cóntao moito) para poder saíres a xogar cos teus "colegas". Si, tamén aquilo era bonito. Mais os dous iamos medrando e ti semellaba que o facías máis a présa ca min. E traias os amigos a casa, así era que eu tiña días nos que admiraba esas visitas porque era a nena de todos, e outros non que desexaba que se largaran dunha santa vez da casa. Pero os teus amigos foron para min como os curmáns maiores, como Pirri, cando tivo que durmir na casa e de madrugada cara a mañá me fun meter con el na cama. Si, a inocencia é tan bonita...

Pero o tempo non esperou e, cousas da vida, coñecín a túa moza. Prometinvos que non lle contaría nada a papá e mamá e, aínda que algo (pouquiño) soltei unha vez, souben gardar o segredo do voso igual que gardaba a cartas cando facía de mensaxeira. E pouco despois iniciache unha vida con ela. Os dous moi noviños, pero así o quixestes. Lembro que cando deches a nova de que queriades casar e os papis che dixeron que erades moi novos, se estabades seguros e esas cousas eu estaba felicísima pola festa e por todo o que conleva que un irmán se case, preocupacións ben distintas. Aí comezou a túa vida un pouco allea á miña aínda que nos costou ó principio. Proba diso é que nada máis casar, nese mesmo verán, me levache un tempo contigo, para o teu novo fogar. Eu tamén te botaba de menos na casa, aínda que nunca cho dixera. Botaba de menos que chegaras de traballar e xogaras comigo o parchís. As cousas cambiaran e "neno" xa non era tal. Tiven que cambiar a palabra meses despois, cando naceu Daniel. Aínda que no fondo, sei de sobra que na miña vida sempre conviviron os dous "nenos", o grande e o pequeno. E segurián convivindo.