Asasinados

A verdade é que cando as persoas son da túa idade (Fernando Trapero era tan só tres días máis nova ca min) non podes evitar sentirte un pouco implicado. Dende aquí o meu máis sentido pésame a súa familia, non me quixera ver eu tampouco no lugar das súas mozas.

Fernando Trapero Blázquez nació el 19 de septiembre de 1984, en Madrid. Justo al cumplir los 20 años, ingresó en la Guardia Civil, siguiendo así los pasos profesionales de su padre, que también fue brigada en la Benemérita aunque se jubiló hace un año.
Fernando acababa de empezar, pero la bala que recibió en el atentado del pasado sábado ha terminado finalmente con su vida. Al igual que le costó la vida a su compañero, Raúl Centeno.
Desde pequeño pasó largas temporadas en El Tiemblo, una localidad abulense situada a unos 45 kilómetros de la capital de esta provincia. Allí le recuerdan con cariño. "Era un chaval normal", cuenta el alcalde, Rubén Rodríguez, vecino "puerta con puerta" de la casa donde sus padres pasan largas temporadas.
"Recuerdo verle jugar alegremente, como otros niños, junto a mi casa, con la camiseta de su equipo de fútbol", confiesa. Afición que perduró en el tiempo, ya que jugaba como portero en algún que otro partido con sus amigos.
Junto con su compañero fallecido, Raúl Centeno Pallón, de 24 años, Fernando Trapero estaba destinado a la sede central de la Guardia Civil, aunque procedía del Colegio de Guardias Jóvenes Duque de Ahumada. Allí demostró, según sus compañeros "su valía" en "multitud de ocasiones".
"Su carácter, bromista, simpático y divertido, aún a pesar de su seriedad inicial, siempre aportaba una nota de color en el Grupo". Son palabras recogidas de la web oficial de la Guardia Civil, y a modo de agradecimiento del Grupo de Apoyo Operativo al que pertenecieron, dedican , también a Raúl Centeno, un homenaje escrito a este "gran deportista" que, "en sus tiempos de polilla" (de novato), pertenecía a la sección de motos.
Fernando había planeado un futuro junto a su novia, dedicadónse a lo que siempre quiso ser, guardia civil.
Anoche sus amigos de El Tiemblo le dedicaron una vigilia con velas, en su memoria. El Ayuntamiento de la localidad también contribuirá a recordar que Fernando Trapero dedicó "su corta vida en defensa de la libertad que otros disfrutamos", según indicó Rubén Rodríguez. Le concederán la medalla de oro de la localidad, a título póstumo, además de nombrarle Hijo Predilecto de la Ciudad.
El alcalde de El Tiemblo ha subrayado la "entereza" del padre de Fernando Trapero, cuya familia es originaria de este municipio, que se ha mostrado "orgulloso" de la labor desarrollada por su hijo, así como el "profundo dolor" de la madre tras conocer el fatal desenlace.
"Su padre me ha dicho que se sentía muy orgulloso porque parecía que Fernando se había mantenido con vida hasta que han arrestado a dos de los etarras que participaron en el vil atentado", ha subrayado el regidor.
Los familiares del agente fallecido, de 23 años, soltero y sin hijos, han donado todos sus órganos, según las fuentes oficiales.

Raúl nació en Madrid un 11 de junio de hace 24 años y, como recuerdan sus compañeros siempre tuvo clara su vocación, quería ser guardia civil como su padre José Centeno, destinado la unidad de protección de edificios oficiales.
Con tan sólo 20 años el joven guardia civil entro a formar parte del cuerpo. Soltero, sus amigos le recuerdan como "un as, un joven muy inteligente".
Al igual que su compañero y amigo, Fernando Trapero, gravemente herido durante el tiroteo, estaba destinado en la sede central de la Guardia Civil, en la capital, donde se ubica la Unidad Central Especial (UCE-1), del Servicio de Información de la Benemérita, encargada de la lucha contra ETA.
Raúl que decidió luchar contra el terrorismo desde el lado más duro y más peligroso vio sesgada su vida y su carrera el 1 de diciembre cuando, mientras defendía la libertad, fue asesinado a sangre fría por presuntos miembro de ETA.
Como Raúl, su compañero Fernando Trapero, herido gravemente en el ataque, también quiso seguir los pasos de su padre. Sin problemas pasó las pruebas de acceso para ingresar en el instituto armado.
Está destinado en el acuartelamiento de la localidad abulense de El Tiemblo, aunque como su compañero había nacido en Madrid. Fernando con tan sólo 23 años había planeado un futuro junto a su novia, dedicadónse a lo que siempre quiso ser, guardia civil.

FONTE: Le Figaro, El País.

Sentenza final

Veredicto final... e o exipcio libre. Nunca chove a gusto de todos. Lendo as historias do 11 M, esta (Ana Isabel Gil e Samuel) foi unha das que máis me impactou. E non puiden evitar poñerme triste de novo.

Le había prometido por escrito, única forma en que debieran suscribirse los contratos y sellarse las promesas, “diseñar cientos de aventuras / de las que hacerte protagonista”. Ahora el libro se ha quedado sin personaje y todo lo demás, trama y escenarios, está tan vacío como el autor de los versos, Jesús Patiño (29 años). Tiene figura de héroe de cuento (rubio, despierto, con la corbata desanudada y bebiendo a morro una cerveza), pero queda claro que le falta princesa y el aire no le alcanza para tanta bocanada. La mirada también es de ahogo y las frases carecen de final, como si no quedase más salida que alargarlas con puntos suspensivos.

–Vacío, muy vacío... Con la sensación de no saber hacia dónde tienes que caminar... Es irreal, un mal sueño.... Mirar hacia un futuro tan oscuro, tan sin ellos...

Jesús perdió dos veces en el 11-M. Por eso emplea la tercera del plural. “Ellos” son Ana Gil Pérez (29), su mujer, su “ángel”, su “vida completa”, y Samuel, que era doblemente viajero el día en que los trenes se hicieron sangre: se trasladaba en un Cercanías y, al tiempo, en el vientre de Ana, embarazada de siete meses. La pareja había “buscado con ansia” ser un trío. El año pasado, Ana sufrió un aborto, pero en agosto el test dijo sí otra vez. Llevaba bien la gestación y sólo tenía algún pequeño dolor de espalda. Era una mujer buena y divertida, de sonrisa libre. Ni siquiera padecía antojos, aunque a veces, por pura guasa, se hacía la caprichosa. Jesús la llamaba entonces Gordo. Samuel era “el gran proyecto” de ambos, una culminación. Ana escogió el nombre porque le gustaba, sin reparar en su casualidad bíblica: Samuel, el unificador de tribus y primer profeta, era hijo de Ana, a quien dios concedió ser fértil tras largos años de esterilidad. Ellos no necesitaban esas justificaciones para la felicidad. Si a Jesús se le pregunta por el momento único que acredita toda una vida, no medita demasiado la respuesta: “Cuando vimos latir el corazón de Samuel por primera vez en una ecografía”.

Se conocieron hace 12 años a través de una amiga común. “Es la chica ideal para un largo noviazgo”, pensó Jesús. Salieron juntos durante siete años y, en 2000, se casaron. Su vivienda, un piso de buena construcción de la zona sur de Torrejón de Ardoz, todavía huele a novedad. En un estante, sobre todos los libros posibles de J.R. Tolkien, está varado, en una soledad simbólica, un manual para padres primerizos.

El día de la mala ventura, Jesús acercó a Ana a la estación. Ella había cambiado el turno laboral para poder ir por la tarde a hacerse otra ecografía. Estaba guapa y, como siempre, sonreía: abrigo azul, jersey verde, pantalones claros y la bolsa de Harrod’s con las judías que le había preparado el marido, amo de los fogones en casa. Tras el beso, ella enunció la despedida verbal, siempre en tercera del plural:

–A las cinco te vemos.

Jesús, informático en una empresa que trabaja para Telefónica, es en realidad un romántico que siempre confió en la palabra escrita. En un poema que regaló a Ana, titulado “Lo dulce de tus ojos”, dijo que desearía “proyectar el reverso de la luz sobre mis ojos / para abrir las alas del corazón / y alcanzar la corona de tu frente / para enredarme entre tu pelo por toda la eternidad”. Unas horas después de la despedida en la estación, supo que el corazón de Ana dejó de latir cinco veces de camino al hospital y piensa en la injusticia de que no le dejasen compartir el desenlace que nadie esperaba:

–Me duele no haber podido ver el último segundo de vida los dos. Quiero recuperar esas sensaciones, encontrar a la gente que los vio, que los atendió... Tener la parte de la historia que me falta.

2o minutos - El tren de todos

Another brick in the wall

A veces intentan facernos idénticos...
¡Viva a variedade, o pensamento sano de cada un!

Tempos de irmáns

Oxalá moitas veces o tempo non pasara tan axiña. A veces sinto morriña por non poder volver atrás. Pero sempre fuche un bo irmán, quizais tamén pola idade que nos separaba e a vez nos unía. Oxalá puidera revivir momentos inacabados, aqueles intres que pasaron demasiado a présa sen deixarse case gozar. Mágoa. Eu era a túa "nena" e ti o meu "neno", e seguíchelo sendo ata que te emancipache con 21 anos e me deixache a casa "soa" para min. Lembro aquela vez cando fomos ó médico e che berrei "neno, neno" e o médico quedou sorprendido; -xa non é un neno... ten 17 anos... nena eres ti, dixo- pero no fondo tamén ti o eras para min. Que lembranzas aquelas... Medramos tan rápido...

Boto de menos enfadarme contigo a hora de comer porque me botabas a lingua e eu botábache a ti, pero pechabas os ollos para non ver a miña, o que significaba que eu perdía. Era o noso xogo. Pero o máis importante é que eu sentíame protexida por ti. Así cando mamá ou papá me castigaban sempre estabas ti de intermediario, para "salváresme" e cando non había levantamento posible de castigo (sobre todo cando era por non querer comer) sempre me animabas axudándome a restar as horas para volver ser "libre". E boto tamén de menos aquelas noites na túa habitación (sí, a mesma que agora ocupo eu) cando me levabas ver a tele. Mamá dicíache que te enclautraras menos, que non puxeras a música tan alto... pero a min gustábame porque iso significaba que estabas na casa feliz e levábasme contigo algunhas tardes e sobre todo aquelas noites para ver "El precio justo" con Prat na Radiola en branco e negro que a avoa paterna che regalara pola comuñón. E o que nunca endexamais poderei esquecer serán aquelas sesións de karaoke, cando ti e os teus amigos me faciades cantar ó son de Sabrina (Boys, boys) e aquelas cancións de Diego Vasallo ("y ahora vivo aquí donde cruza la frontera, entre la razón y una inútil ilusión traicionera..."), era ben pequeniña daquela...

E ¿porque non? tamén teño morriña daquelas pequenas historias que tiñamos e nas que un dos dous saía perdendo. O día no que me estourache o petardo preto do oído e que mami tanto che berrou; cando che chamei cabrón comendo na casa da avoa (nunca te insultara así) e me cravaches o tenedor na man (nada grave pero doeu) e cando me puxeche no pote dos cochos tendo eu un ano ou pouco máis (evidentemente disto non me lembro moi ben pero mami cóntao moito) para poder saíres a xogar cos teus "colegas". Si, tamén aquilo era bonito. Mais os dous iamos medrando e ti semellaba que o facías máis a présa ca min. E traias os amigos a casa, así era que eu tiña días nos que admiraba esas visitas porque era a nena de todos, e outros non que desexaba que se largaran dunha santa vez da casa. Pero os teus amigos foron para min como os curmáns maiores, como Pirri, cando tivo que durmir na casa e de madrugada cara a mañá me fun meter con el na cama. Si, a inocencia é tan bonita...

Pero o tempo non esperou e, cousas da vida, coñecín a túa moza. Prometinvos que non lle contaría nada a papá e mamá e, aínda que algo (pouquiño) soltei unha vez, souben gardar o segredo do voso igual que gardaba a cartas cando facía de mensaxeira. E pouco despois iniciache unha vida con ela. Os dous moi noviños, pero así o quixestes. Lembro que cando deches a nova de que queriades casar e os papis che dixeron que erades moi novos, se estabades seguros e esas cousas eu estaba felicísima pola festa e por todo o que conleva que un irmán se case, preocupacións ben distintas. Aí comezou a túa vida un pouco allea á miña aínda que nos costou ó principio. Proba diso é que nada máis casar, nese mesmo verán, me levache un tempo contigo, para o teu novo fogar. Eu tamén te botaba de menos na casa, aínda que nunca cho dixera. Botaba de menos que chegaras de traballar e xogaras comigo o parchís. As cousas cambiaran e "neno" xa non era tal. Tiven que cambiar a palabra meses despois, cando naceu Daniel. Aínda que no fondo, sei de sobra que na miña vida sempre conviviron os dous "nenos", o grande e o pequeno. E segurián convivindo.

Profesora do profesor

Ultimamente estanme a acontecer cousas inesperadas. A última, onte. Onte comecei as miñas clases de galego. De entrada pode parecer raro, pero si, vou a clases de galego porque quero ter un título máis na miña lingua e, como na última tempada mudou a normativa, eu teño que adaptarme as novas normas. O caso é que onte foi a primeira clase e comezamos a comentar a nova norma e mais a utilización dos pronomes TE e CHE. Pois de novo o que para min é doado, para outras resulta case imposible!!! e todo polo lugar de nacemento ou polo lugar no que habitan en Galicia. Síntome con sorte de ser limiá!!! Pero o máis importante é que o profesor é de Noia e ten tendencia a por un CHE en todos os sitios. E para máis INRI outra compañeira é de Tomiño, co cal colócalle a todo un TE. E como non se dan posto de acordo, o profesor pregúntame a min que que faría eu nese caso. As dúbidas existencias de onte foron estas:

CaeuCHE nos pantalóns.(a auga)

CaeuCHE enriba. (María)

Eu coloco nos dous CHE e el dubidaba de que non segundo caso fora CHE e non TE.

EspéraCHE unha boa ó chegares á casa.

EspéraTE unha boa ó chegares á casa.

Eu coloco o TE pero todo o mundo me dicía que era CHE... e é que eu fago as cousas sobre a práctica máis que sobre a teoría.

Finalmente comentei o caso coa lingüista do traballo quen, tras dubidalo máis dunha vez, me deu a min a razón. Jajajaja. Pero polo menos falo ben, aínda que só sexa neste apartado!!!!

Ah! Non puiden resistirme a por esa fotografía do abecedario con Winnie de Pooh... canto me gusta ese boneco... foi o única que Disney conseguiu que me gustara de verdade!

Amor sen idade

Hoxe -ou onte, non sei seguro, xa que non sei a que hora española foi- morreu Adelfa Volpe. Si, así, sen nada máis o nome pode sonar a herba de pradería, pero esta muller é coñecida por outros avatares. A señora Adelfa casou fai pouco cun mozo de case a miña idade -e non feo, segundo a miña opinión que moitos se preguntarán-. Ata aí todo ben se non fora porque el tiña 24 espléndidos anos e ela 82... espléndidos anos, supoño que tamén... Pero agora, o rapaz quedou viúvo, non sin antes pasar unha lúa de mel no Brasil.

Aínda que eu non entendo moi ben se estas relacións son realmente por interés ou por amor, o que si está claro e que debía ter sido un pouco máis longa... sobre todo polo feliz que estaba Adelfa quen dixo:

“Lo nuestro nació en base al respeto y los momentos que compartimos juntos, nunca nos importó la diferencia de edad”.

Se realmente é amor eu digo alto e claro: Iso é amor!!! Ese rapaz é un sol!!! Agora ben... como se as apañarían para ter sexo? Para empezar, que tipo de sexo terían? e non, non penso só niso pero evidentemente venme a cabeza, un "rapaz" de 24 anos non creo que queira estar mirando para o aire anos e anos... xa por instinto... En fin, que oxalá puidera entrevistar cara a cara a ese Reinaldo, que el me contara como viviu esta historia romántica que non deixa de sorprenderme.

Ánimo

Todo se pode conseguir se se pon da nosa parte. Esta imaxe, que tomei en Muíños fai un ano, e esta canción de El Sueño de Mofeo, dáme ánimos, non sei porqué, pero aínda que eu non estea (grazas a Deus) no "caso" do suxeito lírico destes versos, o ritmo positivo deste "song" é relaxador para min. Así que dedicada a todos/as aqueles que deciden comezar unha nova vida, sexa sós ou acompañados, e para os que precisen ánimos neste momento.

Rondaba los 20 años

y sin darse cuenta ya era toda una mujer

había empeñado su vida, aunque no lo sabia,

en hacerle feliz a él.

Pero nadie la escuchó,

cuando en silencio grito...

Y ahora voy a ser yo,

solo para mi,

dejar atras la otra vida,

y prescindir de ti.

Quiero empezar otra vez una pagina en blanco

y no no me voy a arrepentir

Pero nadie la escucho,

cuando en silencio grito

Y ahora es demasiado tarde

el tren salio de la estacion

Y ahora es demasiado tarde,

porque esta vez solo viajo yo

Yo sola en el vagón

buscando un nuevo destino

con ganas de cambiar

Quiero encontrar un camino

empezar desde ceropara no volver jamás

Pero nadie la escucho,

cuando en silencio grito

Y ahora es demasiado tarde

el tren salio de la estacion

Y ahora es demasiado tarde,

esta vez solo viajo yo

Y ahora es demasiado tarde

el tren salio de la estacion

Y ahora es demasiado tarde,

porque esta vez solo viajo yooo

Nunca te rindas en la vida..

de todo se sale sin le pones ganas y fuerza.

Equivocación

"Por la ignorancia nos equivocamos y por las equivocaciones aprendemos."

- Perdóame, de verdade, equivoqueime, sentinme soa, crin o que non era para aferrarme a algo, sentíame demasiado mal.
- Enténdote, oxalá me entenderas ti tamén a min no seu momento...
- Pero eu son distinta. E para min "aquilo" supuxo o mesmo que supón "isto" para ti, só que agora xa sabemos como poden ser as cousas, no fondo, que agochan, cal é a realidade... E, calma, que estou segura que dos erros se aprende ¿ou non?
- Si
- Non quero sentirme mal, sabes que falo demasiado coa miña conciencia...
- Non te tes porque sentir mal. Xa está.
- Gracias, eres do mellor.

No... Se le apagó la luz

Yo no siento nada

pero presiento que a chorro se escapa

la magia de mi alma gastada

ella en la calle tirada

algunas sirenas lejanas

resuenan en la noche olvidadas.

Veloz caballo de acero

tu gasolina mi sangre y su cuerpo

se mezclaron en el suelo.

El gris de la carretera dibujando su melena

Entre la vida y la muerte se piensa tan diferente.

Y la luz se le apagó.

Se le apagó la luz, tembló

y no llega la camilla, luché buscando una salida

para ir a escuchar su corazón

con las manos confundidas no me mantengo en pie

no llego hasta la niña de mi vida.

Porque no habla no entiendo

hace un momento me iba diciendo

no corras yanto que tengo miedo.

La ambulancia volaba

entre la vida y la muerte, pensaba

que echaba tanto de menos su casa.

Amarga risa en la cama

imagina que es una diana

con todas esas agujas clavadas.

Bromea sobre su suerte, le hace sentirse más fuerte

entre la vida y la muerte se piensa tan diferente.

Y la luz se le apagó, y su voz se le apagó.

Se le apagó la luz temblóse cerraron las cortinas

y escuchó pasar la vida y el

suave latir de un corazónla indirecta comprendida

una torpe despedida dela niña de su vida ....

Hai ritmos que quedan na mente e que se asocian cunha data, aínda que a letra non sexa a máis adecuada.

Columpios paranormais

Hoxe na redacción falamos de sucesos paranormais. Motivo: o comentario do produtor sobre uns columpios arxentinos que se moven sós. Ben é certo que, aínda que dubido de todos estes sucesos sen base científica, no fondo hai algúns ós que lle teño un tremendo respeto. Se cousas raras estou ben segura de que pasan... Agora deixo o link, cada un que xuzgue por si mesmo estes, aparentemente columpios (chamados hamacas na Arxentina) inocentes.

Pasapalabra ...

Este vídeo é bastante simpático. Aínda que os personaxes están bastante esaxerados, a verdade é que resulta cómico é un pouco de risa non vén nada mal, no medio do teu traballo.

Dende o traballo

Hoxe é o meu primeiro día. Ben. O meu primeiro día despois dun mes -ben merecido- de descanso. Aproveito que non hai moito curro (unha entrevista ó alcalde de Outeiro de Rei que vai facer un mosaico coas fotos dos veciños e que non dá collido o teléfono -na casa a muller di que saiu ó traballo e no traballo din que non saben se hoxe irá traballar ¿?; e outra a un sindicato de estudantes polo créditos do goberno) para escribir aquí un chisco. As cousas seguen -evidentemente- case igual pola redacción, aínda que hai caras novas e caras que xa non están. Silvia e María xa marcharon do programa, xa remataron as prácticas, e agora veu un produtor novo, Alberto. Polo resto aínda estamos en mínimos, con varias baixas laborais pero resistindo como campións. Creo, tamén, que a programación da tarde mudou -algo que debería comprobar canto antes- e os técnicos de son tamén cambiaron de sitio. Esas son as novidades. Mantereivos informados de como acabou a entrevista do alcalde, que aquí xa pensamos en cornos dos grandes e todo... jajaja. Iso chámase traballar con gracia!

De volta

As viaxes teñen un comezo e tamén un fin. E o fin, normalmente, é máis triste que o comezo. Voltei de Worthing hai tres días exactos. ¿E que fixen ata hoxe? Pois durmir (falta me facía despois de non durmir nadiña o día anterior da viaxe -cupa da maleta na que non collían as cousas-), amañar papeis para reincorporarme ó traballo, amañar -ou intentar- a tarxeta de crédito que non funciona e xa vai pola súa terceira edición e colocar a nova habitación deste ano -a cal aínda non está rematada-. Aí se foi o tempo. Pero aínda non me acostumei a miña vida aquí de todo. Teño fame as seis da tarde, intento montar no meu propio coche para conducir polo lado que non é, dígolle "thank you" e "sorry" as persoas coas que me cruzo pola rúa, boto de menos o leite inglés... En fin, toda unha serie de cousas que non me esperaba. Pero porque Worthing mereceu a pena. Tres semanas é moi pouco tempo. Cando agora empezaba eu a defenderme no meu inglés -non demasiado claro e bo- teño que virme, e non fondo dame rabia porque eu quería acabar dunha santa vez falándoo ben! e tamén cando agora xa fixeramos un grupo de colegas multietnico co que rir ás gargalladas da tonterias dos ingleses e cos que facernos preguntas "vitais".

Exemplos:
::: ¿Porque as inglesas levan faldas tan sumamente curtas cando non fai calor... e sen medias?

::: ¿Porque nos chaman borrachos os españois cando son eles os que están sempre bebendo cervexa?

::: ¿Porque non me deixan pasar o pub en tennis aínda que lle perxure que so vou buscar un compañeiro?
::: ¿Porque me miran o Pasaporte tres veces antes de deixarme pasar? ¿Acaso teño pinta de enganar a xente?

::: ¿Porque os ingleses se tiran nunha praia de croios sen que lle doian as costas?

::: ¿Porque poñen "Oferta para non perder" cando rebaixan so o produto un céntimo? (isto demostrareino con foto nos vindeiros días...)

::: ¿Porque lles da noxo o café con leite e cereais?

::: ¿Porque moitos -e cando digo moitos son moitos- van descalzos pola rúa cos zapatos na man?

En fin, unha morea de porqués.... pero iso é o bonito da multiculturalidade, e o máis bonito é non saber as regras doutras comunidades... así é que miña compañeira Tania lle chantou a Salman -musulmán- dous bicos e se quedou tan ancha... como se fora moi común para eles...

Pero agora toca volver a rutina, ó traballo. A partir de mañá volverei estar Nun día por diante, volverei á miña profesión, de momenteo sen publicidade -que xa me dixeron que a última semana de outubro tamén me toca- e a partir da semana que vén as clases. Manterei informada a audiencia.

Lonxe

Sinto moito non despedirme nin comunicar con anterioridade que durante o mes de setembro este blog ia estar moi parado. Pois xa ben, volvin a escribir agora xa cun ano mais (sinto non por acentos nin enhes pero e que os ordenadores ingleses non tenhen...). Estou en Inglaterra, concretamente neste lugar dende o dia 8 de setembro. A verdade e que me gusta estar aqui, ainda que boto de menos Espanha, a casa, a familia e esas cousas... pero bueno... todo ten a sua recompensa, neste caso aprender ingles. Estou contenta porque esta semana subironme de nivel, agora estou no Upper Intermediate!!! Na clase, a maioria dos companheiros son orientais, co cal non queda outra que falar ingles tamen con eles... (a diferenza do que acontecia nas outras duas veces que viaxei a Irlanda). Por certo que nesta semana e media que levo en Inglaterra xa viaxei o seu. Estiven en Londres (non e tan maravilloso como o pintan -para min), en Brighton, cidade moi festeira no veran, en Bath (preciosa) fomos ver o Stonehenge e tamen a catedral de Salisbury (xeniais!!!!). Noutrora comentarei, fotos incluidas estas excursions. Agora vou sair do cole a cambiar un album de fotos que me lle queda grande para o tamanho dixital (en Espanha non o atopo mais grande e aqui costa atopalo mais pequeno, igual que os pantalons!!!!) e logo, se fai bo tempo, que espero que si xa que ten feito un tempo maravilloso (toco madeira!) visitaremos os xardins desta town. Bye, see you!

¡Sevillistas!

Aínda que eu son confesa do Dépor, debo dicir que este himno encántame. Por Puerta e para todos os sevillistas... (e béticos neste momento)!!!

Puerta, na lembranza

Hai noticias que chegan ata o máis fondo dunha xornalista. "Antonio Puerta morreu". Teño que confesar que nun principio pensei que sairía sen problema da parada cardiorrespiratoria pero despois perdín a esperanza e agardaba o triste final. Tiña os mesmos anos ca min: 22, tan só lle levo eu 2 meses. El non poderá cumprir os 23 o próximo novembro, nin poderá coñecer a súa pequena que nacerá nun mes. Esta noticia doeume bastante. Era un rapaz novo, cheo de vida, guapo e cunha vida deportiva moi boa por diante. Mágoa que se truncara tan rápido. A verdade é que cousas así doen. Pero hai algo que non entendo: moita xente acudiu ó funeral tan só por ver o que acontecía, por sacar fotos dos xogadores que alí se acercaban, non o entendo. Pero a vida é así. Hai cousas que non se poden predecir, ou si... non sei, quizais sexa o destino.

En fin: hoxe no fondo do meu corazón hai tamén un lazo negro por un compañeiro do ano 84 que a marxe de ser un as do deporte, era unha persoa. Descansa en paz, Antonio, e vela pola túa pequeniña que nun mes virá ó mundo.

Benvidos a bordo...

Como xa saben todos aqueles que máis me coñecen, a ilusión da miña vida era ser piloto. Desexábao de corazón, de alma, de todo, pero non puido ser por un motivo un chisco triste e desesperante do que se falo me poría a chorar e non quero (é que podería haber cumprido o meu soño se non tivera ambliopía, a cal estou intentando vencer aínda que sexa un chisquiño pequeno, por mérito persoal, meta vital -pero o problema tería solución total e doada hai anos se non fora por un óptico atontado e iso é o que me doe realmente-). O caso, que tras saber que non podía pilotar un avión, nin ser controlador aéreo (segunda opción), nin agora (terceira opción) entrar no exército do aire, decidín que a miña vida ía ir dedicada ó xornalismo. Un camiño bastante diferente (algún día contarei a miña frustración vital neste tema). Pois ben, agora acabo de saber (a través de quen ben me quere) de que existe un bar no que se pode pilotar un avión aínda que sexa un simulador. É o que eu chamo bar avión. Sei que algún día irei alí, me meterei na cabina e imaxinarei que estou nun avión de verdade, co meu uniforme e todo, e viaxarei a través do mundo e tamén a través dos meus soños que por un momento tornarán realidade virtual. E é que cando un desexa as cousas de verdade quéreas de verdade, admíraas. Proba diso é a miña cara cando vexo un avión, cando vexo o uniforme dun comandante ou falo con un (tamén contarei noutrora a miña entrevista con Javier de Campo para a Radio Galega tan emotiva... e importante para min). Adoro os avións. Como lle dixen a miña nai cando tiven que renunciar a eles hai uns anos:

- Mamá, non podo ser piloto, nin controlador aéreo, pero eu non quero morrer sen estar na cabina dun avión, sen vestir un uniforme de piloto ou sen subir a unha torre de control. Non.

Así que irei a Palma de Mallorca en canto poida. A rúa Golfo de Cádiz número 4.

Nenos de hoxe...

Hoxe estou escritora. Debe ser porque unha vez que estou co ordenador acendido non me amarga escribir. Así debe ser. E é que normalmente e ultimamente só uso este aparello no meu horario laboral. Pois ben, agora, colocando unhas cantas fotos acordeime dunha anécdota que me pasou hai pouco máis de dous anos (e acordeime non por arte de maxia, senón porque a anécdota sitúame en Salamanca, fotos que estaba a colocar...) cando camiñando pola Gran Vía de Salamanca, máis concretamente cruzando cara a Praza de España onde eu vivía, un cativo de non máis de doce anos tivo unha pequena conversa comigo na rúa:

- Vamos..., lo que te hacía yo en la cama!!!

- (Sorprendida). Tu? A mi?

- Si a ti, te comería entera.

- (Sorprendida de novo). Tu? A mi?

- Si a ti.

- (Con cara de asco). Pero si eres un muñeco...

- Y tu mi muñeca inflable...

- (Con máis cara de asco). Yo? El que?

- Ay que ver que poca iniciativa!

- (Con desesperación). No, hay que ver que guarro! Niño!

E entrei para a casa cun mosqueo do copón. Se facía días que deixara o chupete...

Ainielle

Por sorte, a veces, vexo La2 e os seus correspondentes documentais. Mágoa que non escriba aquí máis a miúdo sobre eles. Onte mesmo botaron un no programa Crónicas que me fascinou. Titulábase algo así como "A memoria de Ainielle" e ata me fixo chorar. Ainielle foi e xa non é. Foi unha aldea da montaña do Pirineo aragonés e agora tan só permanece na lembraza dos que a habitaron ou daqueles que visitan o lugar. Ignoro de onde sacaron a información porque eu, a non ser por este documental nunca sabería da existencia de Ainielle.

Pero onte revivín nunha hora, máis ou menos, os contos de meu avó, do que me lembrei tamén e lle desexei sorte alá onde agora estea. Lembrei cando me sentaba nas pernas e me contaba historias ó redor da lareira, igual que o facían os veciños de Ainielle que se reunía unidos polo calor do lume. O avó contábame historias e cantábame cancións e, a veces, cando tiña ganas e tempo, asábame no lume patacas cocidas que gustaban a cariño e as cales nunca volvín comer dende que el non está. Era o avó que desapareceu como este lugar e queda na memoria de quen o quixo moito.

A verdade é que me deu moita mágoa ver Ainielle tan abandonado a súa sorte, nun mundo fero de neve e vento nunha montaña moi próxima a Biescas onde tamén a traxedia do seu camping segue moi presente. Quizais "os mortos daquel verán" visitaran ou coñecían o lugar. Eu tamén quero coñecelo. Será un punto máis a indicar na axenda de viaxes, ou de desexos de viaxe porque hai tantos que non sei se poderei velos todos...

Escaso valor

De novo polémica en Xinzo. No problemático conservatorio do que xa falei hai uns días neste blog que están a construír enclaustrado nun "patio de luces" agora apareceron (como adoita pasar en Xinzo cada vez que se excava) restos arqueolóxico. Para Isaac Vila, o alcalde non teñen valor. É vostede arqueólogo ou que? O que interesa é tapar canto antes para construír o parking que tanta rendabilidade lle vai dar, para que pensar en Xinzo cando el, alcalde, nin sequera habita na Vila! para que!!!!!! Estas cousas fanme ferver o sangue. Xinzo podería ser a Mérida galega, e lonxe de conservala estana destruíndo. Oxalá alguén faga algo... ou tereime que por a recoller sinaturas? alguén máis se apunta?

A Miguel Angel

Fai hoxe exactamente 10 anos ETA asasinaba a Miguel Angel Blanco en Lasarte. Eran pouco máis das catro da tarde dun sábado caluroso. Eu atopábame no Carrefour, lémbrome perfectamente. De repente unha voz soou a través dos megáfono, pero non era para dicir "Ana á sección de puericultura" ou "Marcos, acuda a caixa 24 por favor", non, era para dicir que Miguel Angel fora encontrado case sen vida. E fixéronnos agardar un minutos de silencio. Un minuto que me aterrou e chorei, si chorei de rabia, porque eu, aínda que tiña 12 anos, aquela noticia fixo nacer en min un sentimento especial.

Tiña a esperanza de que Miguel saíse con vida daquel calvario e non foi así. Entón chorei abrazándome a miña nai e preguntándoll ¿porque o mataron, mami? ¿porque o mataron?. Miña nai, non respondeu, so me mirou e seguimos mercando. Na casa chorei de novo. Era fillo de galegos, de Xunqueira de Espadañedo, preto de Maceda, onde nós iamos a veces a pasar as tardes ó río. En fin, aquel día quedou na miña mente marcado para sempre, sobre todo porque nunca entenderei que unha morte sexa unha maneira de intentar conseguir o que se quere. Total, só vale para crear máis rencor. Eu podo entender o nacionalismo vasco, respeto as ideas, incluso daqueles que queren a escinsión de España por razóns tales como a lingua ou, en parte, a historia. Podo entendelo (compártao ou non) porque eles saberán mellor que ninguén o que queren para eles, o que lles será bo. Pero nunca apoiarei a violencia porque causa moitos estragos. Cataluña está conseguindo unha morea de "independencia" sen violencia ningunha... Creo que debería deixarse a un lado.

Miguel Angel estará na miña mente sempre ó igual que doutras persoas. Unha coñecida bautizou ó seu meniño co mesmo nome pero en galego (Miguel Anxo) por nacer no día no que el morreu (aínda que uns anos despois). Aquelas imaxes, aqueles berros polas rúas. Alá donde esteas, Miguel, vela pola paz, porque non haxa máis mortes. Ah! Un bico dende Galicia ata o ceo.

Conservatorio en Xinzo e veciños enclaustrados

Fago o que me dá a gana... Isto é o que debe pensar cando se deita o alcalde de Xinzo. Agora veño de enterarme que están facendo a toda présa o conservatorio da vila. Moi ben, si, se non fora polo sitio onde o constrúen. Hai poucos anos que gastaron millóns e millóns para reformar a Casa do Concello e a Praza Carlos Casares, e agora tiran un cacho para poder aproveitar espazo e facer o Conservatorio da discordia. Unha perda de cartos, as cousas hai que pensalas con ideas de futuro... E para máis INRI, o lugar no que teñen previsto construír o edificio foi recalificado para poder darlle ese uso sen importarlle as peticións dos veciños colindantes. De edificarse aí os habitantes dos inmobles da rúa Marcelo Macías quedarán enclaustrados (pisos con terraza que será un pozo rodeado de paredes). Perfecto señor alcalde: ¿acaso Xinzo non ten outros terreos para facer o Conservatorio? ¿porque non fai aí un parque (como piden os veciños) que Xinzo non ten moitas zonas verdes? ou ¿interesa máis o conservatorio para facer o parking, privado (e seguro que caro) e sacarlle rendemento?. Ai, ai, ai.... ¡que máis ten o que digan os veciños, iso é pecata minuta! Tirar e volver construír, como se sobraran os cartos...

E outra cousa, Sr. Alcalde, vostede non explote Xinzo turisticamente (que xa lle sobran as atraccións), nin tente conservar o patrimonio, volva facer que enterren os restos romanos que están aparecendo no casco vello (como xa pasou outros anos), ¿para que os queremos se podemos construír enriba? ¿para que darlle unha solución ó dono do solar e facelo entrar en razón? ¿por qué non pasar de Patrimonio?, total... son catro pedras...

Parecidos

Estes son os meus parecidos vestida para unha comuñón. Se vou ter dobres e todo...

Traxedia militar, de novo

De novo, militares falecidos fóra de España. Tres colombianos e tres españois da BRIPAC de Alcalá de Henares. Isto demostra o vulnerables que son as tropas, por moi afastado que parece e demostra tamén a confluencia de españois e estranxeiros no exército español. Sinto mágoa polos falecidos, pero tamén polos familiares, por esa nai que esperaba abrazar o seu fillos en escasos quince días, por ese pai que quixera ver o rapaz de novo, polos avós que desexaban escoitar como lles fora a estancia noutro lugar, por esa noiva que quería telo de novo para bicalo outra vez... Agora lembraranse do último beixo que lle deron, posiblemente antes de marchar rumbo ó páis de "nunca xamais", unha esperanza perdida e unha ilusión desfeita. Morreron no seu traballo, como un albanel cando cae dun andamio, un carpinterio, un mozo de almacén, un camioneiro... pero morreron lonxe, vestidos de verde e nunha misión da que, seguro, esperaban moito. Estas traxedias, sobre todo cando son por culpa dun atentado, doen no fondo da alma. Sinto ter que vivilo tan de cerca, oxalá eu nunca estea na pel desa moza ou muller que esperaba un bico e un abrazo no aeroporto á volta e só recibe unha caixa de madeira.

¡É unha nena!

É unha nena!!! Despois de tantas apostas e pensamentos, ó final xa está descuberto o segredo. O bebé de Montse vai ser unha NENA, a pesar de que case, case todos diciamos que sería un neno. Foi unha sorpresa. Agora esperemos que todo saia ben, que estes meses de espera non sexan moi duros e que a pequeniña naza cun pan debaixo de brazo. Felicidades a Montse e a Rafa.

En xuño, inverno

Este blog está demasiado abandonado. Mágoa. Pero é que estou que non dou feito. A pouco máis de dúas semanas para rematar os meus seminarios do doutoramente, varios libros aínda están sin ler, e dous traballos sen comezar. O consolo: que case todos os alumnos estamos na mesma situación. E é que despois de traballar non apetece moitos estudar e facer traballos. Agora, que xa rematei na EOI, aínda vai tirando, pero antes... era bastante, bastante. Ademais o tempo non axuda a motivar as persoas. Hoxe, 21 de xuño, comeza oficialmente o verán e aquí en Santiago, pola mañá chovía a matar. ¿Onde se viu outra?... Xa sei que é Santiago... e que nesta cidade o pluviómetro traballa a reo pero... estamos en xuño!!!! Non me gusta que chova a partir de abril, despois de pasado o mes da choiva por excelencia só podo soportar o bo tempo. Necesito sol dende maio ata novembro . Calor, calor en xullo e agosto, calor solamente, en xuño e setembro e días de sol (aínda que non faga moito calor) en maio e outubro. Pero aquí en Santiago o tempo anda demasiado revolto e chove tanto... é iso o que menos me gusta desta cidade!!! Agora entendo porque a xente di que en Galicia chove sempre... porque só deben coñecer o norte. En Ourense non chove nin a metade, polo que iso da choiva é un falso mito estendido a totalidade da miña terra...

Si, a choiva en Santiago é arte, e en Galicia, pero a min aquí na capital de Galicia, esta arte xa a vin o suficiente... e é que un día, un mes, un ano... está ben, per máis... a min cánsame, odia que chova.

A foto que ilustra este post saqueina no inverno pasado, pero vamos, que a estampa de hoxe á mañá era igualiña... ¡aí queda!

Prometo loubar Santiago cando volva o bo tempo, que seguro me pon superfeliz!!!

Amor polos avións

Encántanme os avións. Creo que dixen algún día que tiña devoción por dúas cousas: os avións e as vías de tren. Así é. Onte en España Directo vin unha reportaxe sobre os avións, concretamente sobre os veciños do aeroporto de Bilbao que se queixaban polo ruído. Enténdoos. Pero aínda así a min gustaríame vivir nun sitio así, preto dun aeroporto para ver aterrar e despegar avións todos os días. Conteillo a Jona e díxome que me ía cansar, que todo cansa. Quizais. Pero é que me gustan tanto... estiven toda a noite soñando con avións voando por enriba de min... Cando teña que buscar piso, se vivo nunha cidade con aeroporto, buscareino preto del, mentres non me canse (se chego a facelo) gozarei ó máximo, e iso xa é moi importante para min. E senón poderei ir vivir a Barcelona, onde van facer un mirador para ver os avións, con paneis informativos e todo!!! Mentres tanto sempre podo ir a ese recuncho de Lavacolla dende onde, as veces, os avións sobrevoan a túa cabeza a escasos 10 metros...

Papa PP

Gañou de novo o PP en Xinzo. Merda!!! Iso foi o primeiro que dixen, e é que eu non me fío nin un pelo de Isaac Vila. Este home que leva prometendo dende fai anos: conservatorio, centro multiusos, zona verde no río, atención ós nenos/as etc etc etc e que despois non fai nin a metade das cousas. Daquela que non prometa. Iso si, el vive como un marajá... en Ourense, nun chalezazo que pa´qué. Non confío nel pero en Xinzo aínda funciona a lei do "Vai falar co alcalde...". Sinto que sexa así e sinto avergoñarme neste senso de Xinzo, de ser veciña de alí. Porque enriba están a destruír: sacar sábrago e tirar montes... ¡como se en Xinzo houbera moito! despois hai enfermidades de pulmón, asma ¡normal!, pero a xente non é consciente. Eu só pido que non enganen: na propaganda electoral do PP puña que construíran 3000 metros de beirarrúas en Morgade, e eu fun contalos: 400 metros escasos están construídos. Máis mentiras!!! e a xente apanda...

Oxalá deixe de funcionar o caciquismo tan esaxerado do municipio, esa "obrigación" máis propia do feudalismo e idade media. Oxalá traballe no Concello quen teña que traballar. Lémbrome neste instante dunha anécdota que me pasou cando fun ó Concello a pedir un certificado de empradoamento. Esta é a conversación miña cunha "funcionaria".

Eu: Bos días, veño buscar un certificado de empadroamento, ¿onde me teño que dirixir?

Funcionaria: Ah! Creo que tes que ir ó XULGADO...

Eu: Mira, estouche preguntando a que porta teño teño que ir, non a que lugar que iso xa o sei.

Funcionaria: ¿Seguro?

Eu: Si, ¿ou que vou o Xulgado por un certificado de empadroamento e veño aquí por un de defución?

Funcionaria: Espera que vou preguntar...

En fin.

Eu de momento, unha vez que o PP está aí, confío en que cumpra o prometido, e que os cartos cheguen a onde deben e non vaian parar a chalés á beira da praia, a min non me enganan! De momento eu non lle debo ningún favor, a min non me fixo nada de nada.

Dame Un Grito - Sr. Trepador

Madrid

Adoro Madrid, a pesar de ser unha cidade grande, sen mar e con moita xente. A pesar diso tamén ten a súa parte positiva.

Como ben dixen o outro día, viaxei a Madrid, viaxei para estar alí tres días. Tiña ganas, moitas ganas. Como eu me esperaba, o avión saiu cun chisco de retraso, vinte minutos, pero todo foi ben e a diferencia da viaxe a Barcelona en Decembro, desta vez non houbo turbulencias. Mágoa que non teña a imaxe máis bonito que recordo desa viaxe, a de Madrid de noite, nunca a vira de noite dende o aire con tanto detalle, e é que, como tardamos en aterrizar, paseamos, tipo turistas, polo aire da cidade dando dúas voltas. Foi marabilloso, semellaba un club náutico coas súas luces!!!

En canto cheguei, tamén desta vez e a diferencia da viaxe á cidade condal, non me racharon a maleta, fun visitar unha cousa: a nova estación de metro da T4 que viñan de inaugurar había escasas horas. E como un amable garda regalaba os pases, pois eu e Nico, meu amigo e quen me recolleu no aeroporto, fomos dar unha volta en metro, como quen pasea en barco. Sona estraño, pero quixemos estrenar o novo tren e a nova estación. Atopeime tamén con algo que xa esquecera pero que irrompeu na miña ollada de repente: os estacionamentos nos que estourou a bomba de ETA case en fin de ano. Están a construir de novo o aparcamento, mágoa que alí quedaran enterradas para sempre entre o hormigón as ilusións de dúas familias.

Os días seguintes correron a présa. Parque de atraccións, visita por Madrid (na que din cunha rúa moi, moi especial, que comentarei outro día...), tempo na Universidade Autónoma etc. e paseos en coche e a pé. Todo isto da para detallar con moito tempo, ou con moitas liñas...

Pero sempre se fan asociacións. Para min a estancia en Madrid é unha canción. A canción de Sr. Trepador, "Dame un grito". Por iso a poño aquí. Esa canción significa ledicia, tranquilidade, complicidade e cariño: todo resumido nun tempo, nunha imaxe, nun bico de amor de Jona nunha fonte de Madrid, nun paseo de amizade con Nico polo Retiro e nunhas risas de colegas nun bar de San Blas a carón da Peineta.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

En cada gesto, en cada movimiento,

búscame, te daré la vida;

una sonrisa, una china o una vida,

cuenta conmigo para disfrutar de la vida.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

Tres lunas sin dormir, no tienes ganas de reír,

el mundo se te echa encima.

¿Qué te sucede?, dímelo princesa,

deja de ahogar en alcohol tus penas.

Dame un grito al oído cuando no tengas amigos,

cuando te pueda la vida cuenta conmigo.

Dame un grito al oído cuando te embargue la tristeza

y tus lágrimas se ahoguen entre mis hombros y tu niebla.

Dame un grito

Sr Trepador

Eu, Sotelo

Despois da reflexión sobre a amizade, recuperación de amizades, recordos amistosos e demais cuestións relacionadas con ela, agora vou falar de cuestións menos filosóficas. (Seguro que outro día me volvo por sentimental, se é o que temos os "Virgo"!!!!, e iso é bo, que caramba!). Hoxe acordeime dunha nova que lín o outro día en La Voz de Galicia. Falaba de apelidos curiosos e non ten desperdicio. A noticia é simpatiquísima aínda que eu, depois de lela síntome orgullosa de apelidarme Sotelo, de que na miña familia sexamos tamén Varela e García, e incluso Grande (aínda que este último apelido sexa menos común) pero antes que apelidarte "Polla" ou "Picha" e cousas de semellante estilo... váleme calquera cousa. Ademais atopei o seguinte referido a "Sotelo": "Linaje de origen Gallego, radicado en Lugo, Valladolid y Sevilla. También aparece en Nápoles, Italia. El apellido Sotelo es la forma castellanizada del gallego Soutelo, diminutivo de "souto", (‘soto’, ‘lugar poblado de árboles, especialmente robles y castaños’), del latín SALTUM." Agora cada vez me intereso máis por galeguizar o meu apelido. De feito quero que os meus futuros fillos sexan "Soutelo" e non "Sotelo" aínda que eu prefería quedar como estou, pero se eu quedo teñen que quedar tamén eles, ó cal non sei se estarei disposta. De momento sigo orgullosa de tan marcado apelido.

Amigos

Hoxe, aínda que feliz, estou pensativa, filosófica, reflexionando sobre cousas da vida, sobre "cousas que contar" da vida. En escasos cinco minutos voltei a ollada atrás e percorrín varias etapas da miña existencia, varias etapas xunguidas por un fío: a amizade.

Sempre me preguntei se os amigos son para toda a vida. Nun comezo cría que non, que eran efémeros, que ían como se viñan, como as pombas ou os cucos no mes de abril. Despois, entrada eu na adolescencia cheguei á conclusión de que si, de que eran para toda a vida. E hoxe en día penso unha mestura de ámbalas dúas cousas: uns son para toda a vida e outros pérdelos cando aínda non os rematache de coñecer. Quizais eles mesmos se botan a perder.

Eu tiven moitos amigos durante os anos da miña vida, algúns seguen sendo da infancia, outros non superaron a "crise" dos tres ou catro anos, pero é así. A veces vanse por onde veñen e como viñeron, silenciosos (ou ruidosos) sen que ti poidas evitalo, e neste caso é mellor deixalos ir, que busquen outro brazo en que chorar, outra boca coa que compartir sorrisos, outra orella á que contar segredos... é mellor, sobre todo cando ti non tes a culpa de nada, cando non tes a culpa dunha fuxida.

A verdade é que noutrora, se perdera un amigo, quizais me viñera abaixo, agora mesmo sigo sendo feliz, doutro xeito, pero penso que se un amigo marcha e non quere voltar é por algo e ademais sempre pode volver, retroceder e senón seguro que marcha para deixarlle sitio a outro ou outra cousa. Agora só lembro as cousas bonitas e felices que me aconteceron con eses amigos "fuxitivos", porque eses momentos hai que disfrutalos pase o tempo que pase, iso si, sen vivir deles pero hai que mantelos vivos. E a veces vólvese ó punto de partida, por iso nunca é tarde para atopar "de novo" ese vello amigo.

A soldado Idoia Rodríguez

Idoia era o nome da soldado galega morta en Herat por unha mina. Hoxe, aínda que dende Madrid, tamén leo La Voz de Galicia, e na portada da edición dixital aparece unha noticia que di: "Detido o responsable da morte de Idoia". Aledeime, aledeime por ela, estea onde estea, e polos seus pais e noivo. Aledeime e, de ser realmente a persoa responsable, aínda me aledaría máis de que quedara detido de por vida. Porque unha morte é unha morte.

Sei que morre moita xente en ataques pero a morte de Idoia, igual que a de Diego, o ourensán que morreu no helicóptero en Afganistán, tocoume moi fondo por varios motivos. Un: son persoas; dous: son novas, case da miña idade; tres: son galegos, e tócame máis cerca e catro: a miña parella ten a mesma profesión, e case a mesma idade, e sempre che preocupa máis.

De feito últimamente penso que as miñas mascotas van ter nomes moi militares, nun intento de renderlle "homenaxe" a todos os "compañeiros" de Jona falecidos en misión. O meu gato, como xa dixen noutro post, chámase YAK, polo Yakolev e agora o próximo compañeiro animal posiblemente se chame NODAR, como a parroquia de Idoia, porque hai cousas que non se poden nin deben esquecer.