
- Tía ¿es cierto que te vas?
- Me voy, peque.
- Entonces me quedo a dormir aquí contigo.
- Está bien.
(...me lees un libro...)
- La vida de las plantas; tía ¿qué es la vida?
- Es difícil explicártelo; la vida es el tiempo que pasa entre el momento en que naciste y el momento en que mueres.
-¿Nada más, tía?
- Nada más.
- Y, cuando yo me muero ¿ya no soy nada?
- Ya no serás nada.
- ¿Cómo cuando una planta en invierno se seca?
- Más o menos
- Pero en primavera la planta despierta y tiene flores de nuevo.
- Peque, para nosotros no es así; cuando tú mueres, mueres para siempre.
- ¿También tú mueres para siempre, tía?
- Sí; y también tú.
- Pero tía, esto no es posible.
- Si es posible.
- Pero no es justo.
- No es justo; pero ahora duérmete, por favor.
- Si, Si, me duermo, tía; pero lo que tú me dices no es cierto; cuando yo me muera, si me secaré, pero naceré de nuevo; la vida no es lo que tú me dices, tía; es otra cosa.

2 comentarios:
Impactante, reflexivo, conmovedor, plas, plas, plas, de donde a salido esta conversación?
Explicareicho algún día pequeno, que ti tamén es máis pequeno. Jajaja.
Publicar un comentario