jueves, 8 de mayo de 2008

La vida


- Tía ¿es cierto que te vas?

- Me voy, peque.

- Entonces me quedo a dormir aquí contigo.

- Está bien.

(...me lees un libro...)

- La vida de las plantas; tía ¿qué es la vida?

- Es difícil explicártelo; la vida es el tiempo que pasa entre el momento en que naciste y el momento en que mueres.

-¿Nada más, tía?

- Nada más.

- Y, cuando yo me muero ¿ya no soy nada?

- Ya no serás nada.

- ¿Cómo cuando una planta en invierno se seca?

- Más o menos

- Pero en primavera la planta despierta y tiene flores de nuevo.

- Peque, para nosotros no es así; cuando tú mueres, mueres para siempre.

- ¿También tú mueres para siempre, tía?

- Sí; y también tú.

- Pero tía, esto no es posible.

- Si es posible.

- Pero no es justo.

- No es justo; pero ahora duérmete, por favor.

- Si, Si, me duermo, tía; pero lo que tú me dices no es cierto; cuando yo me muera, si me secaré, pero naceré de nuevo; la vida no es lo que tú me dices, tía; es otra cosa.

2 comentarios:

JGG dijo...

Impactante, reflexivo, conmovedor, plas, plas, plas, de donde a salido esta conversación?

Brétema dijo...

Explicareicho algún día pequeno, que ti tamén es máis pequeno. Jajaja.